rēscissĭo — Lewis & Short
rēscissĭo, ōnis, f. [rescindo, II.),
I a making void, annulling, rescinding, rescission (in jurid. and eccl. Lat.).
I Lit.:
prioris decreti,Dig. 50, 9, 5:
emptionis,ib. 43, 24, 11 fin.:
emancipationis,ib. 37, 4, 3.—
II Trop.:
mortis,Tert. Res. Carn. 57, 5; cf. id. adv. Marc. 2, 7.