rĕ-sĕco — Lewis & Short
rĕ-sĕco, cŭi, ctum (resecavi,
Symm. Ep. 10, 73:resecata,Eum. Grat. Act. ad Const. 11 fin.), 1, v. a., to cut loose, cut off (class.; esp. in the trop. signif.; cf. praecido).
ut linguae scalpello resectae liberarentur,Cic. Div. 2, 46, 96:
os,id. Leg. 2, 22, 55:
palpebras,id. Pis. 19, 43:
enodes truncos,Verg. G. 2, 78:
radices,Ov. M. 7, 264:
longos ferro capillos,id. ib. 11, 182:
de tergore partem Exiguam,id. ib. 8, 650:
barba resecta,id. Tr. 4, 10, 58:
alas,id. R. Am. 701:
extremam partem ipsius unguis ad vivum,to the quick, Col. 6, 12, 3; 5, 9, 15:
ungues,Val. Max. 3, 2, 15.—
quod aiunt, nimia resecari oportere, naturalia relinqui (shortly after, circumcidere and amputare),Cic. Tusc. 4, 26, 57; cf. id. ib. 4, 20, 46:
quae resecanda erunt, non patiar ad perniciem civitatis manere,id. Cat. 2, 5, 11:
libidinem,id. Att. 1, 18, 2:
audacias et libidines,Cic. Verr. 2, 3, 89, § 208:
crimina quaedam cum primā barbā,Juv. 8, 166:
spatio brevi Spem longam reseces,Hor. C. 1, 11, 7; cf.:
haec (dicta),Plin. Ep. 2, 5, 4; Juv. 8, 166:
neque id ad vivum reseco, ut illi qui haec subtilius disserunt,i. e. nor do I take this in too strict a sense, Cic. Lael. 5, 18 (v. supra, I.):
de vivo aliquid erat resecandum,was to be cut from the quick, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 118.