rĕ-sŭpīnus — Lewis & Short
rĕ-sŭpīnus, a, um, adj.,
fertur equis curruque haeret resupinus inani,Verg. A. 1, 476:
eque tuo pendet resupino spiritus ore,Lucr. 1, 37; Ov. H. 16, 255; id. M. 2, 267:
jacuit resupinus humi,id. ib. 4, 121;
12, 324: hunc ego resupinum fudi,id. ib. 13, 86 al.:
retro lentas tendo resupinus habenas,bent back, id. ib. 15, 520:
collum,id. ib. 1, 730:
pectus,id. ib. 12, 138:
caput,Plin. 8, 25, 38, § 93 et saep. — Of an arrogant gait or manner: (Niobe) mediam tulerat gressus resupina per urbem, with head thrown back, i. e. proudly, Ov. M. 6, 275; cf. Sen. Ep. 80, 7;
Cod. Th. 9, 3, 6: si non resupini spectantesque tectum expectaverimus, quid obveniat,Quint. 10, 3, 15:
spectat resupino sidera vultu,Mart. 9, 44, 3.—
Elis,spread out on a hill, Stat. Th. 4, 237:
labra lilii,Plin. 21, 5, 11, § 23:
vomer,id. 18, 18, 48, § 171.—
voluptas,Quint. 5, 12, 20; cf. id. 11, 3, 167:
qui solvit, numquam ita resupinus est, ut facile suas pecunias jactet,Dig. 22, 3, 25:
existimatio,ib. 43, 24, 4.