rĕ-verbĕro — Lewis & Short
rĕ-verbĕro, āre, 1, v. a.,
sic veneficiis corpus induruit, ut saxa reverberet,Sen. Contr. 1, 3, 11:
Indus saxis saepe impeditus quīs crebro reverberatur,Curt. 8, 9, 7:
reverberato lapide,Amm. 24, 4, 28:
ut humus molliter cedat nec incrementa duritiā suā reverberet,Col. 3, 13, 7:
usque adeo ut radios omnis nostri tuoris splendore reverberent,App. de Deo Socr. p. 48, 3:
hinc vi reverberante ventorum,Amm. 22, 15, 7. —
iram Fortunae,Sen. Clem. 2, 5, 4; Claud. Mam. Stat. An. 1. 27; cf. Amm. 22, 15, 7.