1. rixa — Lewis & Short
rixa, ae, f.perh. root rig, whence ringor; the suffix -sa like noxa from noc-eo; hence, prop., the wide opening of the mouth.
syn.: contentio, altercatio, disceptatio, jurgium): ecce nova turba atque rixa,Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148:
rixa ac prope proelium fuit,Liv. 2, 18:
rixa sedata est,id. 2, 29:
in rixā esse,id. 40, 14:
in rixam ire,Quint. 6, 4, 13:
sive geris jocos Seu rixam et insanos amores,Hor. C. 3, 21, 3:
rixa super mero Debellata,id. ib. 1, 18, 8:
Academiae nostrae cum Zenone magna rixa est,Cic. Fam. 9, 22, 1:
pietatis rixa,Mart. 1, 37, 3:
jurgia primum, mox rixa,Tac. H. 1, 64.—Plur.:
corrupta jurgiis aut rixis disciplina,Tac. H. 2, 27 fin.:
crebrae,id. G. 22:
sanguineae,Hor. C. 1, 27, 4:
immodicae,id. ib. 1, 13, 10.—Prov.: a lasso rixam quaeri, v. lassus.—
major cum Oceano quam cum ipsis navibus rixa,Flor. 3, 10, 5. —
Of beasts: deque tuo fiet ... Insatiabilibus corpore rixa lupis,Ov. Ib. 170; Col. 9, 15, 4; Plin. 11, 17, 18, § 58.