săcerdōtĭum — Lewis & Short
săcerdōtĭum, ii, n.1. sacerdos,
I the priesthood, the office or dignity of priests, the sacerdotal office (good prose; used equally in sing. and plur.)
(a) Sing.:
amplissimum sacerdotium,Cic. Verr. 2, 2, 51, § 127:
amplissimi sacerdotii collegium,id. Fam. 3, 10, 9:
propter amplitudinem sacerdotii,id. Agr. 2, 7, 18:
homo in sacerdotio diligentissimus,id. Rab. Perd. 10, 27:
eodem sacerdotio praeditus,id. Sen. 17, 61:
familiare,Liv. 9, 29:
priscum et religiosum,Plin. Ep. 4, 8, 1.—
(b) Plur.:
hoc idem de ceteris sacerdotiis Cn. Domitius tulit: quod populus per religionem sacerdotia mandare non poterat,Cic. Agr. 2, 7, 18:
lex de sacerdotiis,id. Lael. 25, 96: de sacerdotiis contendere, Caes. B. C. 3, 82.—
B In eccl. Lat., of the mediatorial office of Christ, Vulg. Heb. 7, 12; 7, 24.