1. sĕra — Lewis & Short
sĕra, ae, f.2. sero,
I a bar for fastening doors (not fixed to the door, but put on and taken off): sera, moxlo\s qu/ras, Gloss. (mostly poet.; not in Cic.; cf.:
claustrum, obex): quā (serā) remotā fores panduntur,Varr. L. L. 7, § 108 Müll.:
jam contigerat portam, Saturnia cujus Dempserat oppositas insidiosa seras,Ov. F. 1, 266:
sera suā sponte delapsa cecidit, remissaeque subito fores admiserunt intrantem,Petr. 16, 2:
seris transversis ita clathrare (vacerras), ne, etc.,Col. 9, 1, 4.—Sing., Plaut. Pers. 4, 4, 23:
clauditur et durā janua fulta serā,Tib. 1, 2, 6; 1, 8, 76:
obducere seram,Prop. 4 (5), 5, 48.
ponere seram,Ov. A. A. 2, 636; id. M. 14, 710:
demere seram,id. F. 1, 280:
excutere poste seram,id. Am. 1, 6, 24:
carmine vincitur sera,id. ib. 2, 1, 28; Juv. 6, 347.— Plur., Ov. M. 8, 630; Sen. Ep. 90, 8; Petr. 16, 2.