LOGOI

The corpus record — Latin

Titillo

Titillo · v. a

to tickle

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

What it meant

1. tītillo — Lewis & Short

tītillo, āvi, ātum, 1, v. a.,

I to tickle, titillate.
I Lit.: sensus, Lucr. 2, 429: voluptas, quae quasi titillaret sensus, Cic. Fin. 1, 11, 39; cf. carnem, Tert. Pud. 22 med.: multitudinis levitatem voluptate quasi titillantes, Cic. Off. 2, 18, 63. —
II Trop.: ne vos titillet gloria, Hor. S. 2, 3, 179: maerorem, Sen. Ep. 99, 7: appetentia cum titillatur, Macr. S. 7, 5, 30: titillata voluptas, Aus. Epigr. 108, 15: femina nulla prorsus invidia titillata, Mart. Cap. 2, § 172: his blandimentis titillat animas, Lact. 6, 22, 3; Aug. in Psa. 102, 5, Serm. 154, 4; Leo. M. Serm. 41, 1.—Absol.: ego titillare non desinam, to amuse myself, Sen. Ep. 113, 21; cf.: per diem noctemque titillari velle, id. Vit. Beat. 5, 4: titillante gulā, Macr. S. 7, 5, 23.

2. titilló — Walde–Hofmann

titilló (zum -i- s. Ernout RPh. 53, 210), -aei, -Atum, -äre „kitzle, reize* (seit Cic. und Lucr), titillus, -1 m. „Kitzel® Cod, Theod. 8, 5, 2, rom. , Achselhóhle" (Rückbildg, zu titio, Ernout-Meillet? 1042); vgl. titülosus : qdryrakov Eyov GL, titillatiö „Kitzel, Reiz" Cic., (- tillämentum ds. Fulg., titillatus, -üs Plin., Cael. Aur.; vgl. noch GI. und rom. titillicàre (vgl. titillieätim, -atiö GL, s. Graur Mél. … — [Walde–Hofmann, s.v. titilló, p. 1593]

Where it came from

  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. titilló (scan pp. 1593-1595; entry #3030). Root candidates: *steib-, *steub-.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.