1. tītillo — Lewis & Short
tītillo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I to tickle, titillate.
I Lit.:
sensus,Lucr. 2, 429:
voluptas, quae quasi titillaret sensus,Cic. Fin. 1, 11, 39; cf.
carnem,Tert. Pud. 22 med.:
multitudinis levitatem voluptate quasi titillantes,Cic. Off. 2, 18, 63. —
II Trop.:
ne vos titillet gloria,Hor. S. 2, 3, 179:
maerorem,Sen. Ep. 99, 7:
appetentia cum titillatur,Macr. S. 7, 5, 30:
titillata voluptas,Aus. Epigr. 108, 15:
femina nulla prorsus invidia titillata,Mart. Cap. 2, § 172:
his blandimentis titillat animas,Lact. 6, 22, 3; Aug. in Psa. 102, 5, Serm. 154, 4; Leo. M. Serm. 41, 1.—Absol.:
ego titillare non desinam,to amuse myself, Sen. Ep. 113, 21; cf.:
per diem noctemque titillari velle,id. Vit. Beat. 5, 4:
titillante gulā,Macr. S. 7, 5, 23.