transĭtĭo — Lewis & Short
transĭtĭo, ōnis, f.transeo,
I a going across or over, a passing over, passage.
I Lit.
A In gen.:
(solis) in aliud signum,Vitr. 9, 4 med.:
sic dicebas, eam esse ejus (speciei dei) visionem, ut similitudine et transitione cernatur,i. e. by the passing by of atoms, Cic. N. D. 1, 37, 105:
imaginibus similitudine et transitione perceptis,id. ib. 1, 19, 50:
visionum,id. ib. 1, 39, 109.—
2 Concr., a passage, entrance:
transitiones perviae jani nominantur,Cic. N. D. 2, 27, 67.—
B In partic., a going over, desertion to a party:
sociorum,Liv. 28, 15, 14; 25, 15, 5; 2, 25, 1; 28, 16, 8; Tac. H. 2, 99; Just. 1, 5.—In plur., Cic. Brut. 16, 62; Liv. 27, 20, 7.—
II Trop. *
A The passing of a disease from one person to another, infection, contagion, Ov. R. Am. 616.—
B In rhet., a transition, Auct. Her. 4, 26, 35; 1, 9, 14.—
C In gram., an inflection by declension or conjugation, Varr. L. L. 9, § 103 Müll.; Prisc. p. 982 P.