trĭangŭlus — Lewis & Short
trĭangŭlus, a, um, adj.tres-angulus,
I having three corners or angles, threecornered, triangular.
I Adj.:
sidera,Cic. Div. 2, 42, 89:
forma cutis,Cels. 7, 25, 2:
species (Siciliae),Plin. 3, 8, 14, § 86:
ager,Col. 5, 2, 5:
latera radicis,id. 13, 11, 218 et saep.—
II Substt.
a trĭangŭlum, i, n., a triangle:
quadrata amplius spatium complectuntur triangulis,Quint. 1, 10, 41; so id. 1, 10, 3; Cic. N. D. 2, 49, 125; Plin. 27, 8, 39, § 61.—
b trĭangŭlus, i, m., a triangle, Front. Expos. Form. pp. 32, 33, 35 Goes.