ut-pŏtĕ — Lewis & Short
ut-pŏtĕ, adv.,
I as namely, namely, as being, as, seeing that, inasmuch as, since (rare but class.; cf. quippe); introducing an explanation.
1 Usually with a pron. rel.:
satis nequam sum, utpote qui hodie inceperim amare,Plaut. Rud. 2, 5, 5:
ea nos, utpote qui nihil contemnere soleamus, non pertimescebamus,Cic. Att. 2, 24, 4 B. and K. (al. solemus): Lucius quidem frater ejus, utpote qui peregre depugnarit, familiam ducit, id. Phil. 5, 11, 30:
similiorem mulierem Magisque eandem, utpote quae non sit eadem, non reor Deos facere posse,Plaut. Mil. 2, 6, 49:
amo hercle, opinor, utpote quod pro certo sciam,id. Bacch. 3, 4, 13:
utpote quae mi Speraret nec linguam esse nec auriculam,Cat. 67, 44.—
2 With cum: nec retinuissem (legiones), si uno loco habuissem, utpote cum singulae quaedam cohortes seditionem fecerint, Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 4:
incommoda valetudo, quā jam emerseram, utpote cum sine febri laborassem,id. Att. 5, 8, 1.—
3 With participles:
inde Rubos fessi pervenimus, utpote longum Carpentes iter,Hor. S. 1, 5, 94:
puerulo me, utpote non amplius novem annos nato,Nep. Hann. 2, 3.—
4 In adjectival phrases:
quin id erat curae, quo pacto cuncta tenerem, Utpote res tenues, tenui sermone peractas,Hor. S. 2, 4, 9:
quod sunt quos genus hoc minime juvat, utpote plures Culpari dignos,id. ib. 1, 4, 24:
quo sane populus numerabilis, utpote parvus Et frugi castusque verecundusque coibat,id. A. P. 206.