vĕnĭo — Lewis & Short
vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (
I fut. venibo, Pompon. ap. Non. 508, 23; imperf. venibat, Ter. Phorm. 4, 3, 47; gen. plur, part. sync. venientum, Verg. G. 4, 167; id. A. 1, 434; 6, 755), v. n. Sanscr. root gā, go; Zend root gā, gam, go; Gr. *b*a-, bai/nw; Lat. ar-biter, venio; Goth. quiman; O. H. Germ. quëman, koman; Engl. come; v. Georg Curtius Gr. Etym. p. 466, to come (cf. accedo).
I Lit.:
nunc, cujus jussu venio et quam ob rem venerim, Dicam, etc.,Plaut. Am. prol. 17:
veni, vidi, vici,Suet. Caes. 37: imus, venimus, videmus. Ter. Phorm. 1, 2, 53:
maritimus hostis ante adesse potest quam quisquam venturum esse suspicari queat, etc.,Cic. Rep. 2, 3, 6:
venio ad macellum,Plaut. Aul. 2, 8, 3:
ut veni ad urbem, etc.,Cic. Fam. 16, 12, 2:
cupio, te ad me venire,id. ib. 16, 10, 1; Plaut. As. 2, 4, 2:
mihi si spatium fuerit in Tusculanum veniendi,Cic. Fam. 9, 5, 3:
Cato ... cum venerat ad se in Sabinos,had come home, id. Rep. 3, 28, 40:
quia nudius quartus venimus in Cariam ex Indiā,Plaut. Curc. 3, 68:
sexto die Delum Athenis venimus,Cic. Att. 5, 12, 1:
Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora,Verg. A. 1, 2:
tumulum antiquae Cereris sedemque sacratam Venimus,id. ib. 2, 743 (cf. devenio):
vin' ad te ad cenam veniam,Plaut. Stich. 3, 2, 30:
mercator venit huc ad ludos,id. Cist. 1, 3, 9:
homo ad praetorem deplorabundus venit,id. Aul. 2, 4, 38:
neque ego te derisum venio neque derideo,id. ib. 2, 2, 46:
ad istum emptum venerunt illum locum senatorium,Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124.—With inf.:
parasitus modo venerat aurum petere,Plaut. Bacch. 4, 3, 18:
non nos Libycos populare penates Venimus,Verg. A. 1, 528.—
Of inanimate subjects: navis huc ex portu Persico Venit,Plaut. Am. 1, 1, 249:
denique in os salsi venit umor saepe saporis, Cum mare vorsamur propter,Lucr. 4, 220:
(aër) Per patefacta venit penetratque foramina,id. 4, 891:
(speculi imago) Dum venit ad nostras acies,id. 4, 279:
sub aspectum venire,Cic. de Or. 2, 87, 358:
in conspectu,Caes. B. C. 2, 27:
in conspectum,Hirt. B. G. 8, 48; Cic. Fin. 1, 7, 24:
muliebris vox mihi ad aures venit,Plaut. Rud. 1, 4, 13;
in Italiā te moraturum, dum tibi litterae meae veniant,reaches you, Cic. Fam. 11, 24, 2: hereditas unicuique nostrum venit, comes, i. e. descends to each of us, id. Caecin. 26, 74; cf.:
hic Verres hereditatem sibi venisse arbitratus est, quod in ejus regnum ac manus venerat is, quem, etc.,Cic. Verr. 2, 4, 27, § 62: hic segetes, illic veniunt felicius uvae, come forth, i. e. grow, Verg. G. 1, 54; so,
arbores sponte suā,id. ib. 2, 11; 2, 58; Prop. 1, 2, 10. —
(b) Impers. pass., we, they, etc., came or have come, etc.:
Lilybaeum venitur,Cic. Verr. 2, 5, 54, § 141: ad me ventum est, it has fallen to me, id Quint. 1, 3:
dum ad flumen Varum veniatur,Caes. B. C. 1, 87:
(Galli) veniri ad se confestim existimantes, ad arma conclamant,id. B. G. 7, 70:
ventum in insulam est,Cic. Leg. 2, 3, 6:
ubi eo ventum est,Caes. B. G. 1, 43:
ad quos ventum erat,id. ib. 2, 11;
3, 23: eo cum esset ventum,id. ib. 7, 61.—
B Esp., to come. spring, be descended:
qui se Bebryciā veniens Amyci de gente ferebat (i. e. qui se ferebat venientem, etc.),Verg. A. 5, 373 Forbig. ad loc. —
II Trop.
A In gen.:
vides, quo progrediente oratione venturum me puto,Cic. Rep. 1, 40, 62. ut jam a principio videndum sit, quemadmodum velis venire ad extremum orationis, id. Or. 59, 201:
contra rem suam me nescio quando venisse questus est,that I appeared, id. Phil. 2, 2, 3: contra amici summam existimationem, id. Att. 1, 1, 4:
si rem nullam habebis, quod in buccam venerit, scribito,id. ib. 1, 12, 4;
v. bucca: si quid in mentem veniet,id. ib. 12, 36, 1.—So in Cic. with nom. only of neutr. pron. or res; but freq. impers. with gen.:
cum matronarum ac virginum veniebat in mentem,when I thought of, Cic. Sull. 6, 19:
venit enim mihi in mentem oris tui,id. Rosc. Am. 34, 95; id. Sull. 14, 38; v. also mens, II. B. fin. and the passages there cited:
oratorum laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut, etc.,id. Tusc. 2, 2, 5:
prava ex falsis opinionibus veniunt,Quint. 5, 10, 34:
vitium pejus, quod ex inopiā, quam quod ex copiā venit,id. 2, 4, 4:
non omne argumentum undique venit,id. 5, 10, 21.—With dat.:
existimabunt majus commodum ex otio meo quam ex aliorum negotiis reipublicae venturum,Sall. J. 4, 4; 8, 2:
ubi ea dies, quam constituerat cum legatis, venit,Caes. B. G. 1, 8; so,
dies,id. ib. 7, 3:
tempus victoriae,id. ib. 7, 66; cf.:
suum tempus eorum laudi,Quint. 3, 1, 21:
non sumus omnino sine curā venientis anni,for the coming year, Cic. Q. Fr. 3, 4, 4:
exemplum trahens Perniciem veniens in aevum,Hor. C. 3, 5, 16:
veniens aetas,the future, Ov. F. 6, 639.—Of events, to come, i. e. to happen:
quod hodie venit,Tac. A. 14, 43.—
B In partic.
1 Venire in aliquid (rarely ad aliquid; v. infra), to come into, fall into any state or condition (so esp. freq.): venisse alicui in amicitiam, to have obtained one's friendship or alliance, Caes. B. G. 6, 5, 4:
in calamitatem,Cic. Rosc. Am. 17, 49:
in cognitionem alicujus,Quint. 7, 2, 20:
in consuetudinem,Cic. Caecin. 2, 6; cf.:
quaedam in consuetudinem ex utilitatis ratione venerunt,id. Inv. 2, 53, 160:
in proverbii consuetudinem,id. Off. 2, 15, 55.—Of a personal subject:
(milites) qui in consuetudinem Alexandrinae vitae venerant,Caes. B. C. 3, 110:
ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc.,had fallen into contempt, id. B. G. 3, 17:
in contentionem, etc.,Cic. Div. 2, 63, 129:
si falso venisses in suspitionem, P. Sestio,id. Vatin. 1, 2:
summum in cruciatum,Caes. B. G. 1, 31:
aut in controversiam aut in contentionem,Quint. 3, 6, 44:
in discrimen,Cic. Rosc. Am. 6, 16:
in dubium,id. Quint. 2, 5:
in alicujus fidem ac potestatem,to place one's self under the protection and in the power of a person, to surrender at discretion, Caes. B. G. 2, 13:
ne in odium veniam,Cic. Fin. 2, 24, 79; cf.:
Tarquinii nomen huic populo in odium venisse regium,id. Rep. 1, 40, 62:
ipse illi perditae multitudini in odium acerbissimum venerit,id. Att. 10, 8, 6: in eam opinionem Cassius veniebat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2:
in partem alicujus,to take part in it, Cic. Fam. 14, 2, 3:
in periculum,Caes. B. C. 1, 17:
in sermonem alicujus,i. e. to enter into conversation, Cic. Att. 14, 1, 1;
and in another sense: cum loquerer cum Phaniā, veni in eum sermonem, ut dicerem, etc.,I happened to say that, id. Fam. 3, 5, 3:
nonnullam in spem veneram, posse me, etc.,id. de Or. 2, 54, 217:
summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire,to entertain hopes, to hope, Caes. B. G. 1, 18.— Esp. with res as subject, the affair came to, reached the point, etc.:
res proxime formam latrocinii venerat,Liv. 2, 48, 5; 2, 56, 5:
res venit prope secessionem,id. 6, 42, 10. ad ultimum dimicationis rati rem venturam, id. 2, 56, 5:
cum speramus eo rem venturam, ut, etc.,Hor. Ep. 2, 1, 226.—Impers.:
saepe in eum locum ventum est, ut, etc.,to such a point that, Caes. B. G. 6, 43; Liv. 7, 30, 9.—
(b) Ad aliquid: bene agis, Alba;
ad tuam veniam condicionem,will accept, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146:
ad summum fortunae,to attain, Hor. Ep. 2, 1, 32.—
2 In speaking, to come to a topic:
ut jam a fabulis ad facta veniamus,Cic. Rep. 2, 2, 4:
ut ad fabulas veniamus,id. Rosc. Am. 16, 46:
venio ad tertiam epistulam,id. Q. Fr. 3, 14, 12:
venio ad recentiores litteras,id. Att. 14, 19, 5:
ad Arcesilam Carneademque veniamus,id. Ac. 2, 4, 12:
venio nunc ad tertium genus illud, etc.,id. Rep. 3, 33, 45:
ad istius morbum et insaniam,Cic. Verr. 2, 4, 1, § 1 al.