μόνος (monos)

1. μόνος · monos — Beekes

μόνος [adj.] ‘alone’. «Ἰεῦ *men- ‘small’, *mon-uo- ‘alone’> *VAR μοῦνος (epic Ion.), μῶνος (Theoc.). eCOMP Frequent as a first member, e.g. μόν-αρχος [m.] ‘monarch’ (μούν-), with -éw, -la, etc. (Thgn., Pi., IA). DER 1. μονάς, μουνᾶς, -ἄδος as an adj. [f., m.] ‘lonely’ (trag., AP), subst. [f.] ‘unity’ (PL) with μοναδοιαῖος ‘of uniform greatness’ (Hero), -ἰκός “consisting of unities, uniform, individual’ (Arist.), … — [Beekes, s.v. μόνος, p. 1016]

2. μόνος · monos — Chantraine

μόνος : hom., ép., ion., μοῦνος, Théoc. μώνος, le mot est indirectement attesté en mycénien par l'abréviation MO. Sens : « seul, solitaire, unique » (Hom., ion.-att., etc.), avec l’adv. μόνως (Th, X.) [mais μόνον est également employé comme adverbe] et le superlatif uovéraros (Ar., etc.). Très nombreux composés avec uovo- comme premier membre : p. ex. μόναρχος «chef unique, monarque » (Thgn., ion.-att.) avec … — [Chantraine, s.v. μόνος, p. 728]

3. μόνος · monos — Frisk

μόνος, ep. ion. μοῦνος, Theok. μῶνος “allein’. Sehr oft als Vorderglied, z.B. μόν-(μούν-γαρχος m. “Alleinherrscher’ mit -ἔω, -ia usw. (Thgn., Pi., ion. att.; vgl. Scheller KZ 74, 233 A.1 m. Lit.). — Ableitungen: 1. μονάς, μουνάς, -άδος ΔΑ]. f. (auch m. Schwyzer 507, Chantraine Form. 358) “vereinzelt, einsam’ (Trag., AP), Subst. f. “Einheit, Monade’ (Pl. usw.; Schwyzer 597) mit μοναδ-ιαῖος "von einheitlicher Größe’ … — [Frisk, s.v. μόνος, p. 1225]

4. μόνος · monos — Frisk

μόνος. Die Ableitung μονίη ‘Einsamkeit’ auch bei Emp. (8. μένω Nachtr.). — [Frisk, s.v. μόνος, p. 2280]

5. μόνος · monos — LSJ

alone, solitary

alone, solitary, μοῦνος ἐὼν πολέσιν μετὰ Καδμείοισιν Il. 4.388; ἢ ὅ γε μοῦνος ἐών Od. 3.217; μούνω ἄνευθʼ ἄλλων 16.239: joined with ἐρῆμος, S. Ant. 887, Ph. 470; μόνοι γὰρ ἐσμέν Luc. JTr. 21; ἄνθρωπος πρεσβύτης καὶ μ. BGU 180.23 (ii A.D.); φυγὴ μόνου πρὸς μόνον Plot. 6.9.11.

2 bereft of, without

c. gen., σοῦ μόνος bereft of thee, without thee, S. Aj. 511; also μοῦνος ἀπʼ ἄλλων h.Merc. 193, S. Ph. 183 (lyr.); ἑτάρων ἄπο μ. A.R. 3.908.

II only, only, single

only, μοῦνον Λαέρτην Ἀρκείσιος υἱὸν ἔτικτε, μοῦνον δʼ αὖτʼ Ὀδυσῆα πατὴρ τέκεν Od. 16.118, cf. Il. 9.482; μόνης γὰρ σοῦ κλύων ἀνέξεται A. Pers. 838, cf. 632 (anap.), Pr. 425 (lyr.), etc.; χοίνικος μόνας ἁλῶν for a gallon of salt only, Ar. Ach. 814; single, οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην Ἐρίδων γένος, ἀλλὰ . . δύω Hes. Op. 11, cf. S. OT 1280; εἷς μοῦνος or μόνος, Hdt. 1.38, S. OT 63: once in Hom., μία μούνη Od. 23.227: joined with αὐτός, αὐτὼ μόνω Pl. Ly. 211c; αὐτοὶ καθʼ αὑτοὺς μόνοι Id. Plt. 307e.

2 alone, and no other, and no other

c. gen., μοῦνος ποταμῶν alone of rivers, Hdt. 2.25, cf. 29; μ. θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ A. Fr. 161; μ. τῶν ἄλλων ποιητῶν Lycurg. 102; but μοῦνος πάντων ἀνθρώπων he and no other of all men, Hdt. 1.25; ἀνδρῶν γε μοῦνος he and no other, S. OC 1250, cf. El. 531; ὦ μόνα ὦ φίλα γυναικῶν E. Alc. 460 (lyr.).

freq. repeated in the same clause, ξυμπεσὼν μόνος μόνοις S. Aj. 467; Ἕκτορος μόνος μόνου . . ἐναντίος ib. 1283; σὺν τέκνοις μόνη μόνοις E. Med. 513; μόνος μόνῳ D. 18.137.

4 unique

expressing rhetorically pre-eminence in an action or quality, μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ are unique for causing possession, Pl. Smp. 215c, cf. 222a, S. OC 261, OT 299, Isoc. 14.57; [ἐπέδειξε] σαφέστατα μόνος ἀνθρώπων Lys. 24.9.

III one above all others

Sup. μονώτατος one above all others, Ar. Eq. 352, Pl. 182, Lycurg. 89, Theoc. 15.137, Phld. Rh. 1.350 S.

IV made in one piece

made in one piece, τάπης Edict.Diocl. 19.23.

B on one condition only, in one way only, in a unique manner, only

Adv. μόνως, on one condition only, folld. by εἰ, Th. 8.81, X. Mem. 1.5.5, Cyr. 3.2.23; in one way only, Them. in Ph. 29.22, al.; in a unique manner, Dam. Pr. 98: later, simply, only, Phld. Oec. p.53 J., Ph. 1.559, AP 12.254 (Strat.), Iamb. Myst. 4.7, Procl. in Prm. p.479 S.

II alone, only, only, only

neut. as Adv., μόνον alone, only, οὐχ ἅπαξ μ. A. Pr. 211, etc.: freq. with imper., μ. φύλαξαι Id. Supp. 1012; ἀποκρίνου μ. Pl. Grg. 494d; so μ. Κράτος συγγένοιτό σοι A. Ch. 244; μὴ ʼμὲ καταπίῃς μ. E. Cyc. 219, etc.; ἐὰν μ. if only, Arist. Pol. 1292a3; οὐσίαν . . , οὐ χωριστὴν μ. only not separable, Id. Metaph. 1025b28.

οὐ μόνον . . , ἀλλὰ καὶ . . Ar. Eq. 1282, X. Cyr. 1.6.17, etc.; οὐ μ., ἀλλὰ . . S. Ph. 555: μόνον is sts. omitted, μὴ τοὺς ἐγγύς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄπωθεν Th. 4.92, cf. E. Hipp. 359, Ph. 1480 (lyr.).

3 all but, well nigh

μόνον οὐ all but, well nigh, Ar. V. 516, D. 19.220, etc.; μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσι Pl. R. 600d: in codd. freq. written μονονού, Plb. 3.109.2, etc.; μονονουχί D. 1.2, Plb. 3.102.4.

III alone

κατὰ μόνας alone, Th. 1.32, 37, Is. 7.38, Arist. Pol. 1281b34, etc.

μόνῃ, = μόνον, Plu. Gen.Socr. 2.583d codd. (Prob.from *μόνϝος.)

μόνος

Where it lives

What it meant

In the wild

Where it came from

Downloads

Ask the librarian