παραιτ-έομαι · parait-eomai — LSJ
beg of or from another, ask as a favour of him, τινά τι Pl. Ap. 27b, etc.; τι Hdt. 1.24, 90: with inf. added, ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα, ἐπίδηλον ἡμῖν . . ποιεῖν, ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι Ar. Eq. 37: with inf. for acc., θεοὺς παραιτοῦ τῶν σʼ ἔρως ἔχει τυχεῖν A. Supp. 521; Προμηθέα -εῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι asks P. for permission to . . , Pl. Prt. 320d, cf. Hdt. 4.146: c. acc. cogn., παραίτησιν π. Pl. Criti. 107a.
παραιτησάμενος βασιλέα having obtained the kingʼs leave, Hdt. 6.24: generally, intercede with, appeal to a person, Id. 3.132, 5.33; κτεῖνʼ, οὐ παραιτοῦμαί σε E. Heracl. 1026, cf. Ar. V. 1257; π. σφέας, ὡς ἄξουσι . . entreating them and saying that . . , Hdt. 4.158: c. dupl. acc., beg oneʼs pardon for . . , σὲ παραιτοῦμαι τάδε E. IA 685: abs., εἴ τις ὑμῶν ἀχθεσθήσεται, παραιτοῦμαι And. 3.21, cf. Plb. 39.1.6.
c. acc. et inf., entreat one to . . , Hdt. 1.90, 6.86.γʹ, X. Mem. 2.2.14, etc.; παραιτήσομαι δʼ ὑμᾶς μηδὲν ἀχθεσθῆναί μοι D. 21.58; π. σε συγγνώμην ἔχειν Men. 867: c. gen. pers. et inf., beg of . . , παραιτήσῃ πατρὸς φυγὰς ἀφεῖναι E. Med. 1154: c. inf. only, π. μηδὲν τούτων δρᾶν Th. 5.63.
c. acc. rei, avert by entreaty, deprecate, τὴν ὀργήν Aeschin. 3.198; τὰς ζημίας ὑπέρ τινος Id. 2.19, cf. D. 21.5; αἰκίαν Plb. 1.80.8; τὸν φθόνον Plu. Pomp. 56; τὸ ἀποθανεῖν Act.Ap. 25.11: abs., τοῖς . . παραιτουμένοις [πρᾷοί εἰσιν] Arist. Rh. 1380a28, cf. PCair.Zen. 482.14 (iii B. C.).
decline, deprecate, χάριν Pi. N. 10.30; τὴν διαίρεσιν τῶν ὀνομάτων Pl. Prt. 358a; τοὺς πότους Plu. Them. 3; τοὺς . . γραώδεις μύθους 1 Ep.Ti. 4.7; π. [τὰ ὦτα] refuse to hear, Philostr. Her. 11; refuse, βρώσεις Id. VA 1.8, cf. Porph. Abst. 4.7: c. inf., παλιλλογεῖν παρῄτηται Sch. Il. 1.365; παραιτοῦ φαγεῖν κάπρου κεφαλήν Herm. in Rev.Phil. 32.252; also τοὺς πολλοὺς χαρακτῆρας παρῃτημέναι εἰσὶν αἱ ἀντωνυμίαι do not admit . . , A.D. Synt. 104.16; reject a theory, interpretation, or MS. reading, The
demand exemption from, τὴν εἰς τὸ μέλλον γεωργίαν PLond. 3.1231.3 (ii A. D.); ἀρχήν POxy. 1252v28 (iii A. D.).
c. acc. pers., ask him to excuse one, decline his invitation, Plb. 5.27.3; παραιτησάμενος Ἔφορον, Lat. pace Ephori, Id. 5.33.2: abs., Ev.Luc. 14.18:—Pass., ἔχε με παρῃτημένον ibid.
π. γυναῖκα divorce her, Plu. Apophth.reg. 2.206a; π. οἰκέτην dismiss him, D.L. 6.82; π. τινὰ τῆς οἰκίας Luc. Abd. 19:—Pass., τὴν παραίτησιν ᾗ παρὰ τοῦ Καρακάλλου παρῄτητο D.C. 78.22.
of medicines, relieve, ναυσίαν Dsc. 3.70; ὀδόντων ἀλγήματα ib. 48.
c. acc. pers., intercede for, beg off, esp. from punishment, Hdt. 3.119, Plb. 4.51.1; π. τινὰ τιμωρίας Plu. Sull. 31; Θεσσαλοὺς τοῦ Μηδισμοῦ π. excuse them from the charge of Medism, Id. Herod. 2.868d; π. περί τινων X. An. 6.6.29.