Aristotle, De Memoria et Reminiscentia (DIORISIS sentence 8)

ἐπεὶ δὲ περὶ φαντασίας εἴρηται πρότερον ἐν τοῖς περὶ ψυχῆς καὶ νοεῖν οὐκ ἔστιν ἄνευ φαντάσματος συμβαίνει γὰρ τὸ αὐτὸ πάθος ἐν τῷ νοεῖν ὅπερ καὶ ἐν τῷ διαγράφειν ἐκεῖ τε γὰρ οὐθὲν προσχρώμενοι τῷ τὸ ποσὸν ὡρισμένον εἶναι τοῦ τριγώνου ὅμως γράφομεν ὡρισμένον κατὰ τὸ ποσόν καὶ ὁ νοῶν ὡσαύτως κἂν μὴ ποσὸν νοῇ τίθεται πρὸ ὀμμάτων ποσόν νοεῖ δʼ οὐχ ᾗ ποσόν ἂν δʼ ἡ φύσις ᾖ τῶν ποσῶν ἀορίστων δέ τίθεται μὲν ποσὸν ὡρισμένον νοεῖ δʼ ᾗ ποσὸν μόνονδιὰ τίνα μὲν οὖν αἰτίαν οὐκ ἐν δέχεται νοεῖν οὐδὲν ἄνευ συνεχοῦς οὐδʼ ἄνευ χρόνου τὰ μὴ ἐν χρόνῳ ὄντα ἄλλος λόγος μέγεθος δʼ ἀναγκαῖον γνωρίζειν καὶ κίνησιν ᾧ καὶ χρόνον ὥστε φανερὸν ὅτι τῷ πρώτῳ αἰσθητικῷ τούτων ἡ γνῶσίς ἐστιν ἡ δὲ μνήμη καὶ ἡ τῶν νοητῶν οὐκ ἄνευ φαντάσματός ἐστιν καὶ τὸ φάντασμα τῆς κοινῆς αἰσθήσεως πάθος ἐστίν ὥστε τοῦ νοῦ μὲν κατὰ συμβεβηκὸς ἂν εἴη καθʼ αὑτὸ δὲ τοῦ πρώτου αἰσθητικοῦ.