Aristotle, De Somno et Vigilia (DIORISIS sentence 23)

ἐπεὶ δʼ ὑπάρχει καθʼ ἑκάστην αἴσθησιν τὸ μέν τι ἴδιον τὸ δέ τι κοινόν ἴδιον μὲν οἷον τῇ ὄψει τὸ ὁρᾶν τῇ δʼ ἀκοῇ τὸ ἀκούειν καὶ ταῖς ἄλλαις ἑκάστῃ κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἔστι δέ τις καὶ κοινὴ δύναμις ἀκολουθοῦσα πάσαις ᾗ καὶ ὅτι ὁρᾷ καὶ ἀκούει αἰσθάνεται( οὐ γὰρ δὴ τῇ γε ὄψει ὁρᾷ ὅτι ὁρᾷ καὶ κρίνει δὴ καὶ δύναται κρίνειν ὅτι ἕτερα τὰ γλυκέα τῶν λευκῶν οὔτε γεύσει οὔτε ὄψει οὔτε ἀμφοῖν ἀλλά τινι κοινῷ μορίῳ τῶν αἰσθητηρίων ἁπάντων ἔστι μὲν γὰρ μία αἴσθησις καὶ τὸ κύριον αἰσθητήριον ἕν τὸ δʼ εἶναι αἰσθήσει τοῦ γένους ἑκάστου ἕτερον οἷον ψόφου καὶ χρώματος̓)͵ τοῦτο δʼ ἅμα τῷ ἁπτικῷ μάλιστα ὑπάρχει( τοῦτο μὲν γὰρ χωρίζεται τῶν ἄλλων αἰσθητηρίων τὰ δʼ ἄλλα τούτου ἀχώριστα εἴρηται δὲ περὶ αὐτῶν ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς θεωρήμασιν̓)͵ φανερὸν τοίνυν ὅτι τούτου ἐστὶ πάθος ἡ ἐγρήγορσις καὶ ὁ ὕπνος.