χροιά · chroia — LSJ
skin, esp. of the human body, hence the body itself, παραδραθέειν φιλότητι ᾑ χροιῇ Il. l.c.; κατὰ χροιὴν ῥέει ἱδρώς Thgn. l.c.; ὄζειν . . τῆς χρόας ἔφασκεν ἡδύ μου Ar. Pl. 1020; τὰ ἐξανθεῦντα ἐς τὴν χροιὴν (skin, surface) ἢ χροιῇ (colour, signf. II) ἢ οἰδήμασι Hp. de Arte 9: cf. χρώς.
metaph., ‘skin’, i.e. surface, Pythagorean term, Arist. Sens. 439a31, Placit. 1.15.2, Theol.Ar. 18 (pl.); χ. ἐπίπεδος ib. 10; so perh. in Epicur. Fr. 81, Phld. Sign. 5, al.
appearance to the eye, of heavenly bodies, Id. D. 3.9.
superficial appearance of a thing, its colour, Thgn. 451, A. Pr. 493, E. Cyc. 517 (lyr.); παντοδάπαισι μεμειχμένα χροίαισιν Sapph. 20, cf. Numen. ap. Ath. 7.282a; τοιοῦτον (sc. ἐρυθρόν) εἶναι τῇ χροιᾷ τὸ μέλι Porph. Antr. 16; ἔστιν . . χρόα ἀπορροὴ σχημάτων ὄψει σύμμετρος καὶ αἰσθητός Pl. Men. 76d; νόμῳ χροιή . . ἐτεῇ δʼ ἄτομα καὶ κενόν Democr. 125, cf. Anaxag. 4, Arist. Sens. 440a8; ἐκ τριῶν τὰς χρόας ἅπασας μεμεγμένας, τοῦ φωτός, καὶ διʼ ὧν φαίνεται τὸ φῶς, καὶ τῶν ὑποκειμένων χρωμάτων Id. Col
esp. colour of the skin, complexion, χροιῆς ἄνθος ἀμειβομένης Sol. 27.6; χροιᾶς ἀμείψεις ἄνθος A. Pr. 23; χροιὰν ἀλλάξασα E. Med. 1168; λευκὴν χ. ἐκ παρασκευῆς ἔχεις Id. Ba. 457, cf. Ar. Nu. 1012 (anap.); χρόᾳ ἀδήλῳ τῶν δεδραμένων πέρι with colour that gives no hint of what has passed, E. Or. 1318; χρόαν . . τὴν σὴν ἥλιος . . αἰγυπτιώσει Pl.Com(?). p.615K. (post Fr. 55); χρόας κάλλος Pl. Smp. 196a; ἐρίζοι καὶ γάλακι χροιήν Call. Hec. Fr. 260.57 Pf. [updated ref.].
in Music, nuance of a scale, Plu. Mus. 2.1143e.—On the accent, v. Hdn.Gr. 1.301, al.