1. abs-tēmĭus — Lewis & Short
abs-tēmĭus, a, um, adj.cf. temetum and temulentus,
I abstaining from intoxicating drinks, temperate, sober, a)/oinos.
I Lit.: sicca atque abstemia, Lucil. ap. Non. 68, 30:
mulieres, Varr. ap. Non. ib.: vina fugit gaudetque meris abstemius undis,Ov. M. 15, 323 al.—Hence,
II In gen.: i. q. sobrius, temperate, abstinent, moderate:
abstemius, herbis vivis et urticā,Hor. Ep. 1, 12, 7.—Pleon.:
mulieres vini abstemiae,Plin. 22, 24, 54, § 115.—
B In later Lat. = jejunus, who is yet fasting, has not breakfasted, Aus. Idyll. praef. 11.