ac-cĭo — Lewis & Short
ac-cĭo, īvi, ītum, 4, v. a.,
horriferis accibant vocibus Orcum,Lucr. 5, 996:
tu invita mulieres, ego accivero pueros,Cic. Att. 5, 1, 3; 13, 48, 1; id. de Or. 3, 35, 141; Sall. J. 108; Liv. 2, 6; Tac. A. 1, 5 al. —
accire mortem,to kill one's self, Vell. 2, 38 fin.; Flor. 4, 2, 71:
scientiam artemque haruspicum accibam,Tac. H. 2, 3; cf.:
accitis quae usquam egregia,id. A. 3, 27; and:
patrios mores funditus everti per accitam lasciviam,i. e. borrowed, id. ib. 14, 20 (but in Cic. Fin. 5, 31, 93, the read. acciret is very doubtful; v. Madv. a. h. l.; Klotz reads faceret; B. and K., crearet.).