ădoptĭo — Lewis & Short
ădoptĭo, ōnis, f.v. adoptatio,
the latter could only be effected before the assembled people in the comitia curiata,Gell. 5, 19; Just. Inst. 1, 11; Dig. 1, 7. More used than adoptatio, q. v.):
emancipare filium alicui in adoptionem,Cic. Fin. 1, 7:
dare se alicui in adoptionem,Vell. 2, 8, 2; Suet. Tib. 2; cf. Liv. 45, 40:
adscire aliquem per adoptionem,Tac. A. 1, 3;
or, in adoptionem,id. H. 2, 1:
inserere aliquem familiae per adoptionem,Suet. Claud. 39 fin.:
adscitus adoptione in imperium et cognomentum,Tac. A. 11, 11:
adoptio in Domitium festinatur,id. ib. 12, 25:
adoptionem nuncupare,to make known, to announce, id. H. 1, 17: adoptio consularis, performed by a consul, Quint. prooem. 6, 13 Spald. al.—
ut tamquam novae prolis adoptione domicilia confirmentur,Col. 9, 13, 9.—In eccl. Lat., in spiritual sense of adoption as children of God:
adoptionem filiorum Dei,Vulg. Rom. 8, 23; ib. Gal. 4, 5; ib. Ephes. 1, 5.