adventus — Lewis & Short
adventus, ūs (
I gen. adventi, Ter. Phorm. 1, 3, 2; cf. Prisc. p. 712 P.), m. advenio, a coming, an approach, arrival (class., also in plur.).
I. A. Lit.: Beluarum [haec] ferarum adventus ne taetret loca, Pac. ap. Non. 178, 8 (Trag. Rel. p. 114 Rib.):
adventum Veneris fugiunt venti,Lucr. 1, 7:
in adventu Titi,Vulg. 2 Cor. 7, 6:
ad urbem,Cic. Mil. 19:
in urbes,id. Imp. Pomp. 5:
ut me levārat tuus adventus, sic discessus afflixit,id. Att. 12, 50:
praestolabor adventum tuum,Vulg. Judic. 6, 18:
adventibus se offerre, i. e. advenientibus obviam ire,Cic. Fam. 6, 20:
lucis,Sall. J. 96:
consulis Romam,Liv. 22, 61 fin.—Sometimes of the approach of an enemy:
nisi adventus ejus appropinquāsset,Nep. Iph. 2; so Cic. Rep. 2, 3, 6; Vulg. 2 Macc. 14, 17.—
B Transf., the state of having arrived, an arrival, the being present by arriving (cf. advenio, B.):
quorum adventu altera castra ad alteram oppidi partem ponit,Caes. B. C. 1, 18:
horum adventu tanta rerum commutatio est facta,id. B. G. 2, 27.—
II Fig.:
adventus in animos et introitus imaginum,Cic. N. D. 1, 38, 105:
malorum,id. Tusc. 3, 14:
exspectantes adventum gloriae Dei,Vulg. Tit. 2, 13:
nuptiarum,Paul. Sent. 2, 21.