ad-vŏlo — Lewis & Short
ad-vŏlo, āvi, ātum, 1, v. n.,
avis advolans ad eas avīs,Cic. N. D. 2, 49:
in agrum Volaterranum palumbium vise mari advolat,Plin. 10, 29, 41, § 78 al.: papilio luminibus lucernarum advolans, id. 28, 10, 45, § 162.—
vox mihi advolavit ad aurīs,Plaut. Am. 1, 1, 69; so id. Rud. 2, 3, 3; id. Merc. 5, 2, 23: imago ad nos, * Lucr. 4, 316:
ad urbem,Cic. Sest. 4 fin.:
in Formianum,id. Att. 2, 13:
Larino Romam,id. Clu. 6: ejus (Britanniae) ei)/dwlon mihi advolabit ad pectus, id. Fam. 15, 16:
hostes ex omnibus partibus ad pabulatores,Caes. B. G. 5, 17:
classem advolaturam esse,id. B. C. 2, 43:
in auxilium,Suet. Galb. 20:
fama advolat Aeneae,Verg. A. 10, 511; Manil. ap. Prisc. 760 P.—With acc.:
rostra Cato advolat,Cic. Att. 1, 14 med.; Val. Fl. 4, 300.