af-fingo — Lewis & Short
af-fingo (better adf-), inxi, ictum, 3, v. a.,
nec ei manus adfinxit,Cic. Tim. 6:
saepta, adficta villae quae sunt,Varr. R. R. 3, 3, 2.—
Nullam partem corporis sine aliquā necessitate adfictam reperietis,Cic. Or. 3, 45, 179.—
faciam ut intellegatis, quid error adfinxerit, quid invidia conflārit,Cic. Clu. 4:
vitium hoc oculis adfingere noli,Lucr. 4, 386:
neque vera laus ei detracta oratione nostrā, neque falsa adficta esse videatur,Cic. Imp. Pomp. 4, 10; so id. Phil. 1, 3; id. Or. 22; id. Tusc. 3, 33:
addunt ipsi et adfingunt rumoribus Galli,Caes. B. G. 7, 1:
cui crimen adfingeretur,might be falsely imputed, Tac. A. 14, 62.—
sint cubilia gallinarum aut exsculpta aut adficta firmiter,Varr. R. R. 3, 9, 7: multa natura aut adfingit (creating, she adds thereto) aut mutat aut detrahit, Cic. Div. 1, 62, 118:
tantum alteri adfinxit, de altero limavit,id. de Or. 3, 9, 36.—
litteras,App. M. 4, 139, 34 Elm.