af-flo — Lewis & Short
af-flo (better adf-), āvi, ātum, 1, v. a. and n.
udam (fabam) ventus adflavit,Plin. 18, 17, 44, § 155:
adflantur vineta noto,Stat. S. 5, 1, 146:
crinem sparsum cervicibus adflare,Ov. M. 1, 542:
adflatus aurā,Suet. Tib. 72. —Also of other things which exert an influence upon bodies, like a current of air; e. g. fire, light, vapor, etc.: et calidum membris adflare vaporem, and breathe a glow (lit. a warm vapor) upon our limbs, Lucr. 5, 508:
veiut illis Canidia adflāsset,Hor. S. 2, 8, 95:
nos ubi primus equis oriens adflavit anhelis,Verg. G. 1, 250; cf. id. A. 5, 739:
ignibus (fulminum) adflari,Ov. Tr. 1, 9, 22:
adflati incendio,touched, scorched, Liv. 30, 6:
flammā ex Aetnā monte,id. Fragm. Serv. ad Verg. G. 1, 472.—So, adflari sidere = siderari, to be seized with torpor or paralysis (v. sideror and sideratio), Plin. 2, 41, 41, § 108:
odores, qui adflarentur e floribus,were wafted, exhaled, Cic. Sen. 17; Prop. 3, 27, 17.—
sperat sibi auram posse aliquam adflari voluntatis,Cic. Verr. 2, 1, 13:
rumoris nescio quid adflaverat, frequentiam non fuisse,id. Att. 16, 5: alicui aliquid mali faucibus adflare, Auct. ad Her. 4, 49.—So poet.: adflare alicui honores, to breathe beauty upon one, i. e. to impart to, Verg. A. 1, 591:
indomitis gregibus Venus adflat amores,Tib. 2, 4, 57.—
Felix, cui placidus leniter adflat Amor,Tib. 2, 1, 80.