bellĭgĕro — Lewis & Short
bellĭgĕro, āvi, ātum, 1, v. a. (bellĭ-gĕror, āri, v. dep.,
Hyg. Fab. 274 fin.) [bellum-gero],postquam belligerant Aetoli cum Aliis,Plaut. Capt. prol. 24; id. Truc. 2, 7, 67: excitandus nobis erit ab inferis quoniam nobis non solum cum his... sed etiam cum fortunā belligerandum fuit, * Cic. Red. Quir. 8, 19 (but ap. Cic. Font. 16, 36, the true read. is in bello gerendo, B. and K.):
cum Gallis tumultuatum verius quam belligeratum,Liv. 21, 16, 4:
adversum accolas,Tac. A. 4, 46; 2, 5; 3, 73; Suet. Aug. 94.—
cum Geniis suis,Plaut. Truc. 1, 2, 81:
cum fortunā,Cic. Red. Quir. 8, 21.