dēclāmātĭo — Lewis & Short
dēclāmātĭo, ōnis, f.declamo.
most freq. in Quint.): cum sit declamatio forensium actionum meditatio, etc.,Quint. 4, 2, 29; cf. id. 2, 10, 4; 12 et saep.:
in quotidiana declamatione utilis, etc.,Cic. Fam. 16, 21, 6; cf. id. Tusc. 1, 4, 7; 2, 11, 26.—
desinamus aliquando vulgari et pervagata declamatione contendere,Cic. Planc. 19, 47: sequitur ut materiae abhorrenti a veritate, declamatio adhibeatur, Tac. Dial. 35:
non placet mihi inquisitio candidati, non declamatio potius quam persalutatio,Cic. Mur. 21, 44.