LOGOI

The corpus record — Latin

decursus2

decursus2

Part., from decurro

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

What it meant

1. dēcursus — Lewis & Short

dēcursus, a, um,

Part., from decurro.

2. dēcursus — Lewis & Short

dēcursus, ūs, m.decurro,

I a running down, downward course, descent; declivity (class.).
I Lit.
A In gen.: montibus ex altis magnus decursus aquaï, Lucr. 1, 284; 5, 264; 944; Ov. M. 15, 266: rapidus (amnium), Verg. A. 12, 523: navium, Frontin. Strat. 1, 5, 6: planitiei, descent, inclination, Auct. B. Hisp. 29; hence concr., a descending aqueduct, Vitr. 8, 7: secus decursus aquarum, Vulg. Psa. 1, 3. —
B In partic.
1 Milit. t. t., a manœuvring, evolution, hostile attack, Liv. 1, 27; 42, 52; Tac. A. 2, 55; 12, 55; Frontin. Strat. 2, 2, 2 al.—
b Transf., a running in armor, peridromh/, on the occasion of a festival, Liv. 40, 9; Pers. 6, 61; Gell. 7, 3, 52; cf. decurro and decursio.—
2 The completion, end of a course: destitit ante decursum, neque eo secius coronatus est, Suet. Ner. 24.—
II Trop.
A In gen., a course: facilior erit mihi quasi decursus mei temporis, a course, career, Cic. Fam. 3, 2, 2: si forensium rerum labor decursu honorum et jam aetatis flexu constitisset, i. e. after administering every grade of office, id. de Or. 1, 1, 1.—
B Rhetor. t. t., the rhythmical movement of a verse, Quint. 9, 4, 115; 11, 2, 25.

In the wild

Where it came from

  • Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine Treated in Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine s.v. décursus (scan p. 184; entry #2845).

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.