dĕ-erro — Lewis & Short
dĕ-erro (in the poets dissyllabic,
Lucr. 1, 711; Verg. E. 7, 7 al.), āvi, ātum, 1,I v. n., to wander away, stray, go astray, go the wrong way, lose one's way (rare, but class.).
I Lit.:
deerrare a patre,Plaut. Men. 5, 9, 54 (for which aberrare a patre, id. ib. prol. 31): qui in itinere deerravissent, * Cic. Ac. Fragm. ap. Lact. 6, 24;
for which itinere,Quint. 10, 3, 29: vir gregis ipse caper deerraverat, * Verg. E. 7, 7:
equi deerantes via,Sen. Hippol. 1070.—
b Of inanimate subjects, Lucr. 3, 873:
jaculantium ictus deerraturos negant,Plin. 28, 8, 27, § 100:
si potus cibusve in alienum deerravit tramitem,id. 11, 37, 66, § 176.—
II Trop., to err, stray, deviate:
magnopere a vero,Lucr. 1, 712:
ab eo quod coeperimus exponere,Auct. Her. 1, 9, 14:
verbis,Quint. 12, 10, 64:
significatione,id. 1, 5, 46:
quia sors deerrabat ad parum idoneos,fell upon improper persons, Tac. A. 13, 29.—Pass. impers.:
ubi semel recto deerratum est,Vell. 2, 3 fin.—Absol.:
multos enim deerrasse memoria prodidit,Col. 1, 4, 6; Quint. 11, 2, 32.