dēfīnītīvus — Lewis & Short
dēfīnītīvus, a, um, adj.definio.
causa,id. Top. 24 fin. And in the later jurid. Lat.:
sententia,a decisive, definitive sentence, Cod. Just. 7, 45, 3; 7, 64, 10 al.—
materia,Tert. adv. Herm. 38.—Adv.: dēfīnītīvē, definitively, plainly, distinctly:
pronuntiare,Tert. Car. Christ. 18:
loqui,Cael. Aur. Acut. 1 praef.