dēflā^gro — Lewis & Short
dēflā^gro, āvi, ātum, 1, v. n. and
qua nocte natus esset Alexander, eadem Dianae Ephesiae templum deflagravisse,Cic. N. D. 2, 27 fin.; id. Div. 1, 17; id. Phil. 2, 36, 91; id. Par. 4, 2, 31; id. Ac. 2, 37 fin.; Liv. 5, 53 fin.; 10, 44; Suet. Tib. 48:
Phaëthon ictu fulminis deflagravit,Cic. Off. 3, 25.—
communi incendio malint quam suo deflagrare,Cic. Sest. 46, 99:
ruere ac deflagrare omnia passuri estis?Liv. 3, 52.—
quae (sol) proxime currendo deflagrat,Vitr. 6, 1.—*
in cinere deflagrati imperii,Cic. Cat. 4, 6, 12 (cf. deflagratio fin.).—
deflagrare iras vestras posse,Liv. 40, 8:
deflagrante paullatim seditione,Tac. H. 2, 29:
iram senis deflagrare pati,Lact. Mort. Pers. 14, 5.—Transf. to persons:
sic deflagrare minaces Incassum,Luc. 4, 280.