dē-fŭgĭo — Lewis & Short
dē-fŭgĭo, fūgi, 3, v. a. and n.
fugiendo devitare (class.): aditum alicujus sermonemque,Caes. B. G. 6, 13, 7:
proelium,id. B. C. 1, 82, 2:
patriam,Cic. Rep. 2, 19, 34 (dub.):
munus,id. ib. 6, 15; id. Att. 8, 3, 4:
injurias fortunae defugiendo relinquas,id. Tusc. 5, 41, 118:
eam disputationem,id. de Or. 1, 23 fin.:
contentiones, inimicitias, vitae dimicationes,id. Planc. 32:
auctoritatem,to withdraw from responsibility, Plaut. Poen. 1, 1, 19; Ter. Eun. 2, 3, 98; Cic. Sull. 11, 33 et saep. —
nec tamen defugio quin dicam quae scio,Varr. R. R. 2, 4, 2.—
rempublicam suscipiant: sin timore defugiant, etc.,Caes. B. C. 1, 32, 7.—
circa ripam Tiberis, quo sinistrum cornu defugit,Liv. 5, 38.