dē-mī^gro — Lewis & Short
dē-mī^gro, āvi, ātum, 1,
de oppidis,Caes. B. G. 4, 19:
ex his aedificiis,id. ib. 4, 4:
ex agris,Liv. 38, 18 fin.; cf.:
ex agris in urbem,id. 2, 10:
loco,Plaut. Am. 1, 1, 85; cf.
Helicone (deae),Stat. S. 1, 2, 4:
in illa loca,Cic. Agr. 2, 16, 42:
in hortos,Suet. Tib. 35:
Pydnam,Liv. 44, 6:
ad virum optimum,Cic. Cat. 1, 8 et saep.—Absol.:
demigrandi causa,Caes. B. G. 5, 43, 4; so Liv. 38, 23.—Transf., to have recourse to:
ad deos et ad sidera,Treb. Pol. Claud. 12.—
vetat dominans ille in nobis deus, injussu hinc nos suo demigrare,Cic. Tusc. 1, 30, 74; cf.: ex hominum vita ad deorum religionem, id. Rab. perd. 10, 30; and:
ab improbis,id. Par. 2, 18.—
multa mihi dant solatia, nec tamen ego de meo statu demigro,Cic. Att. 4, 16, 10:
strumae ab ore improbo demigrarunt,id. Vatin. 16 fin.