dentātus — Lewis & Short
dentātus, a, um, adj.dens.
quosdam et cum dentibus nasci, sicut M. Curium, qui ob id Dentatus cognominatus est,Plin. 7, 16, 15, § 68:
male dentata (puella),Ov. R. Am. 339; Mart. 1, 73.—
bestiae,the wild beasts used in the public combats, Amm. 31, 10, 19; 19, 6, 4; Inscr. Orell. 2533; and:
facete, vir (i. e. mordax),Plaut. Ps. 4, 4, 3.—
rastri,Varr. L. L. 5, § 136 Müll.; cf.
crates,Plin. 18, 18, 48, § 173:
serra,id. 36, 22, 48, § 167; Lucr. 2, 432.—*