dē-nūdo — Lewis & Short
dē-nūdo, āvi, ātum, 1,
ne Verres denudetur a pectore, ne cicatrices populus Romanus aspiciat,Cic. Verr. 2, 5, 13:
capita cum superciliis denudanda tonsori praebuimus,Petr. 103, 3:
matresfamilias et adultas aetate virgines,Suet. Aug. 69:
(surculi) medullam,Varr. R. R. 1, 41, 2:
femur virginis,Vulg. Judith, 9, 2.—
denudavit mihi suum consilium,Liv. 44, 38; cf. id. 42, 13:
multa incidunt quae invitos denudent,Sen. Tranq. 15:
arcana amici,Vulg. Sir. 27, 17.—
ne dum novo et alieno ornatu velis ornare juris civilis scientiam, suo quoque eam concesso et tradito spolies atque denudes,id. de Or. 1, 55, 235.