dē-plōro — Lewis & Short
dē-plōro, āvi, ātum, v. n. and
elsewh. not so used): afflictus et jacens et lamentabili voce deplorans,Cic. Tusc. 2, 13 fin.:
de suis incommodis,Cic. Verr. 2, 2, 27; so,
de aliqua re,id. ib. 2, 3, 18, § 45 (with conqueri); id. Sest. 6, 14.—
si ad scopulos haec conqueri ac deplorare vellem,Cic. Verr. 2, 5, 67:
damnationem illam,id. Clu. 24, 65:
nomen reipublicae,id. Cat. 4, 2 fin. (with lamentari); id. de Sen. 23, 84; id. Tusc. 5, 39, 115:
quae nostri aequales deplorare solebant, quod, etc.,id. de Sen. 3, 7; Ov. M. 5, 63:
ante omnes deplorati erant equites,Liv. 4, 40 init. et saep.:
quae de altero deplorentur,Cic. de Or. 2, 52, 211; cf.:
multa de Gnaeo deplorabo,id. Att. 9, 18.—
suam quisque spem, sua consilia, communibus deploratis exsequentes,Liv. 5, 40, 6:
deploratur in perpetuum libertas,id. 3, 38, 2:
agros,id. 41, 6:
paene Romanum nomen,id. 9, 7:
diem,Quint. 10, 3, 128:
exitum,Flor. 2, 18, 15:
deplorata spes est,Liv. 26, 12; cf.
vota (coloni),Ov. M. 1, 272:
Jason a medicis,Plin. 7, 50, 51, § 166 al.—
aurium vitia,Plin. 29, 6, 39, § 135.