dē-rŏgo — Lewis & Short
dē-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a., jurid. t. t.,
huic legi nec obrogari fas est, neque derogari ex hac aliquid licet, neque tota abrogari potest,Cic. Rep. 3, 22; cf.:
de lege aliquid derogare aut legem abrogare,id. Inv. 2, 45, 134; id. Cornel. I. Frag. 11:
derogatur legi, cum pars detrahitur,Dig. 16, 102.—
de magnificentia aut de honestate quiddam,Cic. Inv. 2, 58, 175; cf. id. ib. 2, 17, 53:
de testium fide,id. Caecin. 1 fin.—
si quid ex hac ipsa (aequitate) accusator derogat,Cic. Inv. 2, 46, 136.—
non mihi tantum derogo, tametsi nihil arrogo, ut, etc.,Cic. Rosc. Amm. 32:
fidem alicui,id. Fl. 4, 9; id. Div. 2, 71, 146; Luc. 9, 351; Cels. praef.; Lact. Epit. 50, 2; cf. the foll. no. B.;
and simply, fidem,Cic. Quint. 23, 75:
gratiam nomini,Plin. 7, 28, 29, §104:
nihil universorum juri,Tac. A. 13, 27 et saep.—
quorum virtuti, generi, rebus gestis, fidem et auctoritatem in testimonio cupiditatis suspicio derogavit,Cic. Font. 7; Quint. 9, 3, 102:
ubi certam derogat vetustas fidem,Liv. 7, 6, 6.—
et derogastis adversum me verba vostra (i. e. me verbis),Vulg. Ezech. 35, 13.