dēvexus — Lewis & Short
dēvexus, a, um, adj.deveho, of places,
lucus Vestae, qui a Palatii radice in novam viam devexus est,Cic. Div. 1, 45; cf. Liv. 44, 35:
mundus in Austros,Verg. G. 1, 241; and:
devexus in planum,Plin. Pan. 7, 1, 1: ut de locis superioribus haec declivia et devexa cernebantur, * Caes. B. G. 7, 88:
arva,Ov. M. 8, 330:
margo (lacus),id. ib. 9, 334 (with acclivus):
Orion,i. e. towards his setting, Hor. Od. 1, 28, 21; cf.: sol paulum a meridie, Cic. Fragm. ap. Macr. S. 6, 4;
and dies devexior,Claud. Cons. Mall. Theod. 57:
globus devexior,Mart. Cap. 6, § 593.—Hence, subst.: dēvexum, i, n., an inclined surface, a slope:
aqua in devexo fluit, in plano continetur et stagnat,Sen. Q. N. 3, 3.—
aetas jam a diuturnis laboribus devexa ad otium,Cic. Att. 9, 10, 3:
aetas,Sen. Ep. 12:
devexa et molliter desinens compositio,id. ib. 114, 15.—Absol.:
per devexum ire,i. e. easily, Sen. Vit. Beat. 25 fin.