effĭgĭes — Lewis & Short
effĭgĭes, ēi (ante-class. form
effĭgĭa,Plaut. Rud. 2, 4, 7; Afran. ap. Non. 493, 2; Inscr. Orell. 7416 l.—Nom. plur.:
effigiae,Lucr. 4, 105.—Acc. plur.:
effigias,id. 4, 42 and 85), f. effingo, I., an (artistic) copy, imitation of an object (in concreto— for syn. cf.: imago, pictura, simulacrum, signum, statua, tabula).
formarum,Lucr. 4, 105; cf. id. ib. 42 and 85: Veneris, * Plaut. Rud. 2, 4, 7; cf.:
deus effigies hominis et imago,Cic. N. D. 1, 37, 103:
quandam effigiem spirantis mortui,id. Q. Fr. 1, 3, 1; cf. also: simulacrum deae (Veneris) non effigie humana, Tac. H. 2, 3 fin.; and:
quam satus Iapeto ... Finxit in effigiem moderantum cuncta deorum,Ov. M. 1, 83:
vix convenire videretur, quem ipsum hominem cuperent evertere, ejus effigiem simulacrumque servare,his mere effigy, Cic. Verr. 2, 2, 65 fin.:
effigiem Xanthi Trojamque videtis,Verg. A. 3, 497; of shades, ghosts:
effigiem nullo cum corpore falsi finxit apri,Ov. M. 14, 358; Sil. 13, 778; cf.:
effigies, immo umbrae hominum,Liv. 21, 40, 9;
of the shade of a deceased person in a dream,Plin. Ep. 3, 5, 4;
or in the lower world,Sil. 13, 779. —
perfectae eloquentiae speciem animo videmus, effigiem auribus quaerimus,its imitation, Cic. Or. 3 (v. the passage in connection); cf.:
consiliorum ac virtutum effigiem relinquere,id. Arch. 12, 30:
Sex. Peducaeus reliquit effigiem et humanitatis et probitatis suae filium,the image, id. Fin. 2, 18, 58; cf. id. Tusc. 3, 2; id. de Or. 1, 43, 193; Liv. 26, 41; 1, 56:
ad effigiem justi imperii scriptus,the ideal, id. Q. Fr. 1, 1, 8:
ut res ipsas rerum effigies notaret,id. de Or. 2, 86 fin.; cf.
effingo, I. B.: ostensus est in alia effigie,appeared in another form, Vulg. Marc. 16, 12.—