ē-nuntĭo — Lewis & Short
ē-nuntĭo (enuncio), āvi, ātum, 1, v. a.,
ut, quod meae concreditumst taciturnitati clam, ne enuntiarem, quoiquam,Plaut. Trin. 1, 2, 106:
sociorum consilia adversariis,Cic. Rosc. Am. 40, 117; cf. Caes. B. G. 1, 17, 5:
rem Helvetiis per indicium,id. ib. 1, 4, 1; cf.:
dolum Ciceroni per Fulviam,Sall. C. 28, 2:
mysteria,Cic. Mur. 11, 25; id. de Or. 1, 47, 206; cf. Liv. 10, 38; 23, 35; Caes, B. G. 1, 31, 2; 5, 58, 1 et saep.— With acc. and inf., Plaut. Poen. 4, 2, 66.— Absol., Caes. B. G. 1, 30 fin.—
cum inflexo commentatoque verbo res eadem enuntiatur ornatius,Cic. de Or. 3, 42, 168:
sententias breviter,id. Fin. 2, 7, 20:
obscena nudis nominibus,Quint. 8, 3, 38:
voluntatem aliquam,id. 3, 3, 1; cf. id. 9, 1, 16; 8, 3, 62: fundamentum dialecticae est, quicquid enuntietur (id autem appellant a)ci/wma, quod est quasi effatum) aut verum esse, aut falsum, etc., Cic. Ac. 2, 29 fin.—Cf. in the part. subst.: ēnuntiā-tum, i, n., a proposition, = enuntiatio, Cic. Fat. 9, 19, and 12, 28.—
(litterae) quae scribuntur aliter quam enuntiantur,Quint. 1, 7, 28; cf. id. 1, 5, 18; 1, 11, 4; 2, 11, 4 al.: masculino genere cor, ut multa alia, enuntiavit Ennius, Caesell. ap. Gell. 7, 2, 4.