ex-aestŭo — Lewis & Short
ex-aestŭo, āvi, ātum, 1, v. n. and
exaestuat mare,Liv. 26, 42 fin.; Curt. 6, 4:
fretum,id. 4, 2:
unda ima verticibus,Verg. G. 3, 240:
Aetna fundo imo,id. A. 3, 577:
bitumen e terra,Just. 1, 2, 7:
Nilus in fossas,Suet. Aug, 18.—
Aegyptus torrenti calore solis exaestuat,Just. 2, 1, 16.— Absol.:
ut exaestuarat,had overheated himself, Suet. Tib. 72 med.—
mens exaestuat irā,Verg. A. 9, 798; so,
irā,Ov. M. 6, 623; 13, 559; Stat. Th. 11, 297:
dolor exaestuat intus,Ov. Tr. 5, 1, 63; cf.
ignis (amoris),id. M. 13, 867; poet.:
vates magno igni,Luc. 5, 173.—
hos igitur tellus omnes exaestuat aestus,Lucr. 6, 816; so,
aestus,id. 2, 1137.