fācundus — Lewis & Short
fācundus, a, um, adj.fari,
I that speaks with ease or fluency, eloquent (syn.: disertus, eloquens;
loquax, dicax): qui facile fantur, facundi dicti,Varr. L. L. 6, § 52 Müll. (not freq. till after the Aug. period; not in Cic. or Caes.; cf. facundia).
I Prop.:
satis facundu's: sed jam fieri dictis compendium volo,Plaut. Capt. 5, 2, 12: suavis homo, facundus, Enn. ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 250 ed. Vahl.); Sall. J. 95, 3: loquax magis quam facundus, id. ap. Quint. 5, 2, 2; and ap. Gell. 1, 15, 13:
Mercuri, facunde nepos Atlantis,Hor. C. 1, 10, 1:
Ulixes,Ov. M. 13, 92:
facundum faciebat amor,id. ib. 6, 469:
Rufus, vir facundus,Tac. H. 1, 8:
facundus et promptus,Suet. Calig. 53 et saep.—Comp.:
in omnibus gentibus alius alio facundior habetur,Quint. 12, 10, 44.—Sup.:
facundissimus quisque,Quint. 12, 2, 27.—
II Transf., of things:
ut ingenia humana sunt ad suam cuique levandam culpam nimio plus facunda,Liv. 28, 25 fin. (al. fecunda):
lingua,Hor. C. 4, 1, 35:
ōs,Ov. F. 5, 698:
vox,id. ib. 4, 245: Juv. 10, 274:
Gallia,id. 15, 111:
facunda et composita oratio,Sall. J. 85, 26:
dictum,Ov. M. 13, 127:
versus,Mart. 12, 43, 1:
antiqua comoedia facundissimae libertatis,Quint. 10, 1, 65.—Hence, adv.: fācunde, with eloquence, eloquently:
nimis facete nimisque facunde mala es,Plaut. Mil. 4, 4, 5:
quamvis facunde loqui,id. Trin. 2, 2, 99:
alloqui,Liv. 28, 18, 6:
exsequi aliquid,Tac. A. 12, 58:
miseratur,id. ib. 1, 39.—Sup.:
describere locum,Sen. Suas. 2 med.:
accusare vitia,Gell. 13, 8, 5.