fastīgo — Lewis & Short
fastīgo, āvi, ātum, 1, v. a.v. fastigium,
frumenta verno tempore fastigantur in stipulam,grow up into a straw with a sharpened point, Plin. 18, 7, 10, § 52:
folia in exilitatem fastigantur,id. 24, 19, 118, § 178:
(terra) spatiosa modice paulatim se ipsa fastigat,Mel. 2, 1, 5:
se molliter (Africa),id. 1, 4, 1; 3, 10, 5.—In the part. perf.:
scutis super capita densatis, stantibus primis, secundis summissioribus ... fastigatam, sicut tecta aedificiorum sunt, testudinem faciebant,Liv. 44, 9, 6:
collis in modum metae in acutum cacumen a fundo satis lato fastigatus,id. 37, 27, 7:
fastigatus in mucronem,Plin. 2, 25, 22, § 89:
fastigatā longitudine (margaritarum),id. 9, 35, 56, § 113.—
collis leniter fastigatus paulatim ad planitiem redibat,Caes. B. G. 2, 8, 3:
tigna ... prona ac fastigata, ut secundum naturam fluminis procumberent,id. ib. 4, 17, 4.—
ut fastigetur, longa brevisve fuat,Mart. Cap. 3, § 262.—
qui statum celsitudinis tuae titulorum parilitate fastigat,Sid. Ep. 3, 6:
quamquam diademate crinem Fastigatus eas,id. Carm. 2, 5.—Hence, fastīgātus, a, um, P. a., high, exalted (late Lat.):
ad arcem fastigatissimae felicitatis evectus,Sid. Ep. 2. 4:
duo fastigatissimi consulares,id. ib. 1, 9.—Adv.: fastīgāte, Caes. B. G. 4, 17, 4; id. B. C. 2, 10, 5.