1. faustus — Lewis & Short
faustus, a, um, adj.for favostus, from faveo; lit., favorable; hence,
felix, fortunatus, beatus, prosperus, dexter, secundus): quae (omina) majores nostri quia valere censebant, idcirco omnibus rebus agendis: QVOD BONVM FAVSTVM FELIX FORTVNATVMQVE ESSET praefabantur,Cic. Div. 1, 45, 102: so,
ut nobis haec habitatio Bona, fausta, felix fortunataque eveniat,Plaut. Trin. 1, 2, 3:
utile sit faustumque precor, quod imagine somni Vidimus,Ov. F. 3, 27:
omen,Liv. 7, 25, 11; Ov. M. 6, 448; 9, 785 al.; cf.:
exitus ut classi felix faustusque daretur,Lucr. 1, 100:
i pede fausto,Hor. Ep. 2, 2, 37:
indoles Nutrita faustis sub penetralibus,id. C. 4, 4, 26:
o faustum et felicem hunc diem!Ter. And. 5, 4, 53; cf. Cic. Tusc. 1, 49, 118:
o nox illa fausta huic urbi!id. Flacc. 41, 103:
annus,Ov. F. 1, 63:
nisi tempestas indulget tempore fausto,favorable, suitable, Lucr. 1, 805.—Hence, * fauste, adv., favorably, fortunately:
ut eis quoque hominibus ea res fauste, feliciter prospereque eveniret,Cic. Mur. 1, 1.