LOGOI

The corpus record — Latin

fido

fido

to trust

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 120 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. fīdo — Lewis & Short

fīdo, fīsus sum (ante-class. form of the

I fut. fidebo, Nov. ap. Non. 509, 4), 3, v. n. root in Sanscr. bandh, unite; Gr. pei/qw, persuade, pei=sma, cable; Lat. fidus, Deus Fidius, foedus; cf.: fascis, fascia; Georg Curtius Gr. Etym. p. 262; but Fick refers fido to root bhidh; Goth. beidan; Engl. bide, to expect; Vergl. Wört. p. 380, to trust, confide, put confidence in, rely upon a person or thing (rare; in the verb. finit. mostly poet.; but class. in the part. praes. and P. a.).
(a) With dat.: fidere nocti, Verg. A. 9, 378: fugae fidens, id. ib. 11, 351: pestilentiae fidens (with societate fretus), Liv. 8, 22, 7: taedae non bene fisa, Ov. M. 15, 827: qui sibi fidit, Hor. Ep. 1, 19, 22; id. S. 2, 2, 108: puer bene sibi fidens, Cic. Att. 6, 6, 4.—
(b) With abl.: hac (Cynosurā) fidunt duce nocturnā Phoenices in alto, Cic. poët. N. D. 2, 41, 106; id. Ac. 2, 20, 66: arcu fisi Getae, Ov. P. 4, 9, 78: cursu, id. M. 7, 545: ope equinā, id. ib. 9, 125: pecuniā, Nep. Lys. 3 fin.: prudentiā consilioque fidens, Cic. Off. 1, 23, 81.—Doubtful, whether dat. or abl. (v. Zumpt, Gr. § 413; cf. confido): nec nitido fidit adultero, Hor. C. 3, 24, 20: pictis puppibus, id. ib. 1, 14, 15: (Jugurtham) Mario parum fidere, Sall. J. 112, 2: ingenio, Quint. 10, 7, 18; cf.: ingenio suo, Plin. Ep. 4, 13 fin.: suis rebus, Cic. Att. 10, 8, 2.—
(g) With inf.: fidis enim manare poëtica mella Te solum, Hor. Ep. 1, 19, 44; Sil. 1, 432: parum fidens pedibus contingere matrem, Luc. 4, 615: fisus cuncta sibi cessura pericula, Caesar, id. 5, 577.—
(d) Absol.: ubi fidentem fraudaveris, i. e. who trusts (you), Plaut. As. 3, 2, 15.—Hence, fīdens, entis, P.a. (lit., trusting to one's self, self-confident; hence), confident, courageous, bold: qui fortis est, idem est fidens, qui autem est fidens, is profecto non extimescit: discrepat enim a timendo confidere, Cic. Tusc. 3, 7, 14: fidenti animo gradietur ad mortem, id. ib. 1, 46, 110; cf.: tum Calchas haec est fidenti voce locutus, id. poët. Div. 2, 30, 64: fidens animi, Verg. A. 2, 61; Tac. A. 4, 59 fin.; so, fidens armorum, Luc. 9, 373.—Comp.: Romanus, fidentior, Amm. 16, 12 al.Sup.: fidentissimo impetu acies motae, Amm. 27, 10, 12.— Adv.: fīdenter, confidently, fearlessly, boldly: timide fortasse signifer evellebat, quod fidenter infixerat, Cic. Div. 2, 31, 67: agere, id. Ac. 2, 8, 24: confirmare, id. de Or. 1, 56, 240; cf. id. N. D. 1, 8, 18.—Comp.: paulo vellem fidentius te illi respondisse, Cic. Att. 6, 1, 21.—Sup.: accedere fidentissime, Amm. 17, 1, 9; August. Ver. Rel. 3.

2. fido — Walde–Hofmann

fido, fisus sum (fts Prisc. ohne Gewähr), -ere „traue, vertraue, verlasse mich auf“ (seit Plaut, vlt. fidere, rom. *fidare [W artburg IH 501; vgl. ftdämen Carm. ad senat. 5, Jh,, das aber eher künstli nach moderämen, s. Thes.]; fidentia „Zuversicht“ nebst dif- seit Cic., cönfidö „vertraue“ seit Pit. [ebenso -ins „zuversichtlich“; auch „dreist“ wie -entia seit Naev.), ebenso diffidó ,miftraue", praefıdens „allzu … — [Walde–Hofmann, s.v. fido, p. 525]

In the wild

6 of 415 attestations shown.

Where it came from

  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. fido (scan pp. 525-528; entry #1121). Root candidates: *bhidhia-, *bhödh-, *bhedh-.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.