1. fīdo — Lewis & Short
fīdo, fīsus sum (ante-class. form of the
fidere nocti,Verg. A. 9, 378:
fugae fidens,id. ib. 11, 351:
pestilentiae fidens (with societate fretus),Liv. 8, 22, 7:
taedae non bene fisa,Ov. M. 15, 827:
qui sibi fidit,Hor. Ep. 1, 19, 22; id. S. 2, 2, 108:
puer bene sibi fidens,Cic. Att. 6, 6, 4.—
arcu fisi Getae,Ov. P. 4, 9, 78:
cursu,id. M. 7, 545:
ope equinā,id. ib. 9, 125:
pecuniā,Nep. Lys. 3 fin.:
prudentiā consilioque fidens,Cic. Off. 1, 23, 81.—Doubtful, whether dat. or abl. (v. Zumpt, Gr. § 413; cf.
confido): nec nitido fidit adultero,Hor. C. 3, 24, 20:
pictis puppibus,id. ib. 1, 14, 15:
(Jugurtham) Mario parum fidere,Sall. J. 112, 2:
ingenio,Quint. 10, 7, 18; cf.:
ingenio suo,Plin. Ep. 4, 13 fin.:
suis rebus,Cic. Att. 10, 8, 2.—
fidis enim manare poëtica mella Te solum,Hor. Ep. 1, 19, 44; Sil. 1, 432:
parum fidens pedibus contingere matrem,Luc. 4, 615:
fisus cuncta sibi cessura pericula, Caesar,id. 5, 577.—
qui fortis est, idem est fidens, qui autem est fidens, is profecto non extimescit: discrepat enim a timendo confidere,Cic. Tusc. 3, 7, 14:
fidenti animo gradietur ad mortem,id. ib. 1, 46, 110; cf.:
tum Calchas haec est fidenti voce locutus, id. poët. Div. 2, 30, 64: fidens animi,Verg. A. 2, 61; Tac. A. 4, 59 fin.; so,
fidens armorum,Luc. 9, 373.—Comp.:
Romanus, fidentior,Amm. 16, 12 al.—Sup.: fidentissimo impetu acies motae, Amm. 27, 10, 12.— Adv.: fīdenter, confidently, fearlessly, boldly:
timide fortasse signifer evellebat, quod fidenter infixerat,Cic. Div. 2, 31, 67:
agere,id. Ac. 2, 8, 24:
confirmare,id. de Or. 1, 56, 240; cf. id. N. D. 1, 8, 18.—Comp.:
paulo vellem fidentius te illi respondisse,Cic. Att. 6, 1, 21.—Sup.:
accedere fidentissime,Amm. 17, 1, 9; August. Ver. Rel. 3.