grātor — Lewis & Short
grātor, ātus, 1,
inveni, germana, viam: gratare sorori,Verg. A. 4, 478; Ov. M. 6, 434:
invicem inter se gratantes,Liv. 9, 43, 17:
nescia, gratentur consolenturne parentem (by zeugma),Ov. M. 1, 578:
Jovis templum gratantes ovantesque adire,Liv. 7, 13, 10:
laudantes gratantesque,Tac. H. 2, 29:
inter venerantes gratantesque,id. A. 2, 75:
ad gratandum sese expedire,id. ib. 14, 8; Ov. F. 3, 418.—With acc.:
gratatur reduces (= eos reduces esse),congratulates them on their return, Verg. A. 5, 40; cf.:
(eum Tiberius) incolumem fore gratatur,Tac. A. 6, 21 fin.:
totoque libens mihi pectore grator,Ov. M. 9, 244; cf.:
quid tibi grataris?id. H. 11, 65.—Hence, grātanter, adv., with rejoicing, with joy (post-class.):
senatus gratanter accepit,Capitol. Macr. 7:
accipere,id. Max. 14; Amm. 17, 12; Inscr. Orell. 2588.