immĕrens — Lewis & Short
immĕrens (inm-), entis (in tmesi:
inque merentes,Lucr. 2, 1104), adj. inmereo, undeserving, not meriting, innocent (poet. and in post-Aug. prose; cf.
indignus): triste lignum, caducum In domini caput immerentis,Hor. C. 2, 13, 11; id. Epod. 6, 1; 7, 19; Suet. Tit. 10:
quaedam immerentia,innocent, harmless things, Val. Max. 9, 12, 8:
inscitum efferre injuriam tibi immerenti,Ter. Hec. 5, 1, 14.—Subst.: im-mĕrens, entis, m., one who is innocent, does not deserve any thing:
male mereri de inmerenti inscitiast,Plaut. Curc. 1, 3, 29.— Adv.: immĕrenter (inm-), undeservedly:
a Philippo rege temulento immerenter damnata,Val. Max. 6, 2, ext. 1.