Hecyra

The words most alive here

When a word is this common, does the corpus tell us anything about it beyond where the writing itself lives?

• Pamphilus 107
• Parmeno 98
• facio 94
• LACHES 93
• thos 74
• Phidippus 65
• dico 54
• quam 53
• scio 51
• video 49
• to 48
• and 47

By how often they stand in this work, the commonest particles set aside. Each opens onto its own word.

Read from it

• (PARMENO. PHILOTIS. SYRA.) PARMENO Senex si quaeret me, modo isse dicito Ad portum, percontatum adventum Pamphili. Audin quid dicam Scirte? si quaeret me, uti Tum dicas: si non quaeret, nullus dixeris; Alias ut uti possim causa hac integra. Sed videone ego Philotium? unde haec advenit? Philotis salve multum. PHILOTIS O salve Parmeno. SYRA Salve mecastor Parmeno. PARMENO Et tu edepol Syra. Dic mihi, Philotis, ubi te oblectasti tam diu? PHILOTIS Minime equidem me oblectavi, quae cum milite Corinthum hinc simul profecta inhumanissimo: Biennium ibi perpetuum misera illum tuli. PARMENO Edepol te desiderium Athenarum arbitror, Philotium, cepisse saepe, et te tuum Consilium contemsisse. PHILOTIS Non dici potest Quam cupida eram huc redeundi, abeundi a milite, Vosque hic videndi, antiqua ut consuetudine Agitarem libere inter vos convivium; Nam illi haud licebat nisi praefinito loqui Quae illi placerent. PARMENO Haud opinor commode Finem statuisse orationi militem. PHILOTIS Sed quid hoc negoti est modo quae narravit mihi Hic intus Bacchis? quod ego nunquam credidi Fore ut hac ille viva posset animum inducere Uxorem habere. PARMENO Iabere autem? PHILOTIS Eho tu, an non habet? PARMENO Habet: sed firmae lae vereor ut sint nuptiae. PHILOTIS Ita Di Deaeque faxint, si in rem est Bacchidis. Sed qui istuc credam ita esse? die mihi, Parmeno. PARMENO Non est opus prolato: hoc percontarier Desiste. PHILOTIS Nempe ea causa, ut ne id fiat palam. Ita me Di amabunt, haud propterea te rogo Ut hoc proferam, sed ut tacita mecum gaudeam. PARMENO Nunquam dices tam commode ut tergum meum Tuam in fidem committam. PHILOTIS Ah noli, Parmeno; Quasi tu non multo malis narrare hoc mihi Quam ego quae percontor scire. PARMENO Vera haec praedicat; Et illud mihi vitium est maximum. Si mihi fidem Das te tacituram, dicam. PHILOTIS Ad ingenium redis. Fidem do: loquere. PARMENO Ausculta. PHILOTIS Istic sum. PARMENO Hanc Bacchidem Amabat ut quum maxime tum Pamphilus Quum pater uxorem ut ducat orare occipit: Et haec communia omnium quae sunt patrum, Sese senem esse, dicere, illum autem unicum; Praesidium velle se senectuti suae. Ille primo se negare: sed postquam acrius Pater instat, fecit animi ut incertus foret Pudorine anne amori obsequeretur magis. Tundendo atque odio denique effecit senex: Despondit ei gnatam huius vicini proximi. Usque illud visum est Pamphilo neutiquam grave, Donec iam in ipsis nuptiis, postquam vicet Paratas, nec moram ullam quin ducat dari, Ibi demum ita aegre tulit ut ipsam Bacchidem, Si adesset, credo ibi eius commiseresceret. Ubicumque datum erat spatium solitudinis, Ut colloqui mecum una posset; Parmeno, Perii: quid ego egi? in quod me conieci malum? Non potero hoc ferre, Parmeno: peril miser. PHILOTIS At te Di Deaeque perduint cum isto odio Lache. PARMENO Ut ad pauca redeam, uxorem deducit domum. Nocte illa prima virginem non attigit; Quae consecuta est nox eam, nihilo magis. PHILOTIS Quid ais? cum virgine una adolescens cubuerit Plus potus, illa se abstinere ut potuerit? Non verisimile dicis; nec verum arbitror. PARMENO Credo ita videri tibi; nan nemo ad te venit Nisi cupiens tui: ille invitus illam duxerat. PHILOTIS Quid deinde fit? PARMENO Diebus sale pauculis Post Pamphilus me solum seducit foras; Narratque ut virgo ab se integra etiam tum siet; Seque ante quam eam uxorem duxisset domum Sperasse eas tolerare posse nuptias: Sed quam decrerim me non posse diutius Habere, cam ludibrio haberi, Parmeno, Quin integram itidem reddam ut accepi ab suis, Neque honestum mihi, neque utile ipsi virgini est. PHILOTIS Pium ac pudicum ingenium narras Pamphili. PARMENO Hoc ego proferre incommodum mihi esse arbitror; Reddi patri autem cui tu nihil dicas viti, Superbum est. Sed illam spero ubi hoc cognoverit, Non posse se mecum esse, abituram denique. PHILOTIS Quid interea? ibatne ad Bacchidem? PARMENO Quotidie. Sed, ut fit, postquam hunc alienum ab sese videt, Maligna multo et magis procax facta ilico est. PHILOTIS Non edepol mirum. PARMENO Atqui ea res multo maxime Disiunxit illium ab illa, postquam et ipse se, Et illam, et hanc quae donli erat, cognovit satis, Ad exemplum amrbarum mores earum existimans. Haec, ita uti liberali esse ingenio decet, Pudens, modesta; incommoda atque iniurias Viri omnes ferre, et tegere contunielias. Hic animus partim uxoris misericordia Devinctus, partim victus huius iniuriis, Paulatim elapsus est Bacchidi, atque huc transtulit Amorem, postquami par ingenium nactus est. Interea in Imbro moritur cognatus senex Horunce: ea ad hos redibat lege hereditas. Eo amantem invitum Pamphilum extrudit pater. Relinquit cum matre hic uxorem; nam senex Rus abdidit se; huc raro in urbem commeat. PHILOTIS Quid adhuc habent infirmitatis nuptiae? PARMENO Nunc audies. Primo dies complusculos Bene conveniebat sane inter eas. Interim Miris modis odisse coepit Sostratam: Neque lites ullae inter eas, postulatio Nunquam. PHILOTIS Quid igitur? PARMENO Si quando ad eam accesserat Confabulatum, fugere e conspectu ilico; Videre nolle: denique, ubi non quit pati, Simulat se a matre arcessi ad rem divinam: abit. Ubi illic est dies conplures, arcessi iubet: Dixere causam tunc nescio quam: iterum iubet: Nemo remisit. Postquam arcessunt saepius, Aegram esse simulant mulierem. Nostra ilico It visere ad eam: admisit nemo. Hoc ubi senex Rescivit, heri ea causa rure huc advenit: Patren continuo convenit Philumenae. Quid egerint inter se nondum etiam scio; Nisi sane curae est quorsum eventurum hoc siet. Habes omnem rem: pergam quo coepi hoc iter. PHILOTIS Et quidem ego: nam constitui cum quodam hospite Me esse illum conventuram. PARMENO Di vertant bene Quod agas. PHILOTIS Vale. PARMENO Et tu bene vale, Philotium.

  Terence, Hecyra 1.2

• This brings us to the beginning of the Second Act of the play, where the action really commences; for all that we had hitherto is merely a kind of prologue. Laches, Pamphilus’ father, has now heard of this estrangement between his wife and his daughter-in-law, and comes into town to look into the matter. Priding himself much upon his wonderful knowledge of every thing that is going on, he lays it down decidedly that Sostrata alone is to blame; that all mothers-in-law hate their daughters-in-law, and that she must have driven Philumena away by her unkindness; and he is more confirmed in his opinion by the statement of Phidippus that his daughter refuses to come back to Laches’ house while her husband is away. Sostrata in vain endeavours to clear herself. At this moment Philumena’s expected child is born; and Pamphilus returns home at the critical moment. Hearing that his wife is ill, he rushes into the house to see her, and there discovers the whole state of the case. Myrrhina entreats him to keep the matter quiet, and he so far retains his affection for his wife that he promises to do so, and is wretched at the thoughts of a separation from her, though he comes to the conclusion that after this child’s birth, the son of he does not know whom, it is impossible for him ever to receive her back into his house. Meanwhile he sees the necessity of getting rid of his slave Parmeno, who will otherwise be sure to discover what is going on. So he sends him off on two errands, the last of which keeps him fully employed at a distance the rest of the day.

  Terence, Hecyra front.subject_2

• (PARMENO. SOSIA. PAMPHILUS.) PARMENO Ain tu tibi hoc incommodum evenisse iter? SOSIA Non hercle verbis, Parmeno, dici potest Tantum quam re ipsa navigare incommodum est. PARMENO Itane est? SOSIA O fortunate, nescis quid mali Praeterieris qui nunquam es ingressus mare. Nam alias ut omittam miserias, unam hanc vide: Dies triginta aut plus eo in navi fui, Cum interea semper mortem exspectabam miser; Ita usque adversa tempestate usi sumus. PARMENO Odiosum. SOSIA Haud clam me est: denique hercle aufugerim Potius quam redeam, si eo mihi redeundum siet. PARMENO Olim quidem te causae impellebant leves Quod nunc minitare facere ut faceres, Sosia. Sed Pamphilum ipsum video stare ante ostium. Ite intro: ego hunc adibo si quid me velit. Here, etiam tu hic stas? PAMPHILUS Et quidem te exspecto. PARMENO Quid est? PAMPHILUS In arcem transcurso opus est. PARMENO Cui homini? PAMPHILUS Tibi. PARMENO In arcem? quid eo? PAMPHILUS Callidemidem hospitem Myconium, qui mecum una advectus est, conveni. PARMENO Perii! vovisse hunc dicam, si salvus domum Redisset unquam, ut me ambulando rumperet. PAMPHILUS Quid cessas? PARMENO Quid vis dicam? an conveniam modo? PAMPHILUS Immo, quod constitui me hodie conventurum eum Non posse; ne me frustra illic exspectet: vola. PARMENO At non novi hominis faciem. PAMPHILUS At faciam ut noveris. Magnus, rubicundus, crispus, crassus, caesius, Cadaverosa facie. PARMENO Di illum perduint. Quid si non veniet? maneamne usque ad vesperum? PAMPHILUS Maneto: curre. PARMENO Non queo; ita defessus sum. PAMPHILUS Ille abiit: quid agam infelix? prorsus nescio Quo pacto hoc celem quod me oravit Myrrhina, Suae gnatae partum; nam me miseret mulieris. Quod potero faciam, tamen ut pietatem colam; Nam me parenti potius quam amori obsequi Oportet. Atat eccum Phidippum et patrem Video: horsum pergunt. Quid dicam hisce incertus sum.

  Terence, Hecyra 3.4

• (LACHES. PHIDIPPUS. PAMIPHILUS.) LACHES Dixtin dudum illam dixisse se exspectare filium? PHIDIPPUS Factum. LACHES Venisse aiunt: redeat. PAMPHILUS Quam causam dicam patri Quamobrem non reducam nescio. LACHES Quem ego hic audivi loqui? PAMPHILUS Certum offirmare est viam me quam decrevi persequi. LACHES Ipsus est de quo hic agebam tecum. PAMPHILUS Salve, mi pater. LACHES Gnate mi, salve. PHIDIPPUS Bene factum te advenisse, Pamphile; Atque adeo, quod maximum est, salvum atque validum. Pa Creditur. LACHES Advenis modo? PAMPHILUS Admodum. LACHES Cedo, quid reliquit Phania Consobrinus noster? PAMPHILUS Sane hercle homo voluptati obsequens Fuit dum vixit; et qui sic sunt haud multum heredem iuvant: Sibi vero hanc laudem relinquunt: Vixit, dum vixit, bene. LACHES Tum tu igitur nihil attulisti huc plus una sententia? PAMPHILUS Quicquid est id quod reliquit profuit. LACHES Immo obfuit; Nam illum vivum et salvum vellem. PHIDIPPUS Impune optare istuc licet: Ille reviviscet iam nunquam; et tamen utrum malis scio. LACHES Heri Philumenam ad se arcessi hic iussit: die iussisse te. PHIDIPPUS Noli fodere: iussi. LACHES Sed eam iam remittet. PHIDIPPUS Scilicet. PAMPHILUS Omnem rem scio ut sit gesta: adveniens audivi omnia. LACHES At istos invidos Di perdant qui haec libenter nuntiant. PAMPHILUS Ego me scio cavisse ne ulla merito contumelia Fieri a vobis posset: idque si nunc memorare hic velim, Quam fideli animo et benigno in illam et clementi fui, Vere possum; ni te ex ipsa haec magis velim resciscere; Namque eo pacto maxime apud te meo erit ingenio fides, Quum illa quae nunc in me iniqua est aequa de me dixerit: Neque mea culpa hoc discidium evenisse, id testor Deos. Sed quando sese esse indignam deputat matri meae Quae concedat, cuiusque mores toleret sua modestia, Neque alio pacto componi potest inter eas gratia, Segreganda aut mater a me est, Phidippe, aut Philumena: Nunc me pietas matris potius commodum suadet sequi. LACHES Pamphile, haud invito ad aures sermo mihi accessit tuus, Quum te postputasse omnes res prae parente intelligo. Verum vide ne impulsus ita prave insistas, Pamphile. PAMPHILUS Quibus iris impulsus nunc in illam iniquus siem? Quae nunquam quicquam erga me commerita est, pater, Quod nollem; et saepe quod vellem meritam scio. Amoque et laudo et vehementer desidero; Nam fuisse erga me miro ingenio expertus sum; Illique exopto ut reliquam vitam exigat Cum eo viro me qui sit fortunatior; Quandoquidem illam a me distrahit necessitas. PHIDIPPUS Tibi id in manu est ne fiat. LACHES Si sanus sies, Iube illam redire. PAMPHILUS Non est consilium, pater. Matris servibo commodis. LACHES Quo abis? mane; Mane, inquam: quo abis? PHIDIPPUS Quae haec est pertinacia? LACHES Dixin, Phidippe, hanc rem aegre laturum esse eum? Quamobrem te orabam filiam ut remitteres. PHIDIPPUS Non credidi edepol adeo inhumanum fore. Ita nunc is sibi me supplicaturum putat? Si est ut velit reducere uxorem, licet; Sin alio est animo, renumeret dotem huc; eat. LACHES Ecce autem tu quoque proterve iracundus es. PHIDIPPUS Percontumax redisti huc nobis, Pamphile. LACHES Decedet iam ira haec, etsi merito iratus est. PHIDIPPUS Quia paulum vobis accessit pecuniae, Sublati animi sunt. LACHES Etiam mecum litigas? PHIDIPPUS Deliberet, renuntietque hodie mihi, Velitne an non; ut alii, si huic non sit, siet. LACHES Phidippe, ades, audi paucis. Abiit. Quid mea? Postremo inter se transigant ipsi, ut libet; Quando nec natus neque hic mihi quicquam obtemperant; Quae dico parvi pendunt. Porto hoc iurgium Ad uxorem, cuius haec fiunt consilio omnia; Atque in eam hoc omne quod mihi aegre est evomam.

  Terence, Hecyra 3.5

• (MYRRHINA. PHIDIPPUS.) MYRRHINA Perii: quid agam? quo me vertam? quid viro meo respondebo Misera? nam audivisse vocem pueri visus est vagientis: Ita corripuit derepente tacitus sese ad filiam. Quod si rescierit peperisse eam, id qua causa clam me habuisse Dicam non edepol scio. Sed ostium concrepuit. Credo ipsum exire ad me: nulla sum. PHIDIPPUS Uxor ubi me ad filiam ire sensit, se duxit foras; Atque eccam video. Quid ais, Myrrhina? Heus, tibi dico. MYRRHINA Mihine, mi vir? PHIDIPPUS Vir ego tuus sim? tun virum me aut hominem deputas adeo esse? Nam si utrumvis horum, mulier, unquam tibi visus forem, Non sic ludibrio tuis factis habitus essem. MYRRHINA Quibus? PHIDIPPUS At rogitas? Peperit filia. Hem, taces? ex quo? MYRRHINA Istuc patrem rogare est aequum? Perii: ex quo censes nisi ex illo cui data est nuptum, obsecro? PHIDIPPUS Credo; neque adeo arbitrari patris est aliter: sed demiror Quid sit quamobrem tantopere omnes nos celare volueris Partum, praesertim quum et recte et tempore suo pepererit. Adeon pervicaci esse animo ut puerum praeoptares perire, Ex quo firmiorem inter nos fore amicitiam posthac scires, Potius quam adversum animi tui libidinem esset cum illo nupta? Ego etiam illorum esse hanc culpam credidi, quae te est penes. MYRRHINA Misera sum. PHIDIPPUS Utinam sciam ita esse istuc sed nunc mihi in mentem venit De hac re quod locuta es olim, quum illum generum cepimus: Nam negabas nuptam posse filiam tuam te pati Cum eo qui meretricem amaret, qui pernoctaret foris. MYRRHINA Quamvis causam hunc suspicari quam ipsam veram mavolo. PHIDIPPUS Multo prius scivi quam tu illum amicam habere, Myrrhina: Verum id vitium nunquam decrevi esse ego adolescentiae: Nam id est omnibus innatum: at pol iam aderit se quoque etiam quum oderit. Sed ut olim te ostendisti eadem esse nihil cessavisti usque adhuc, Ut filiam ab eo abduceres, neu quod ego egissem asset ratum. Id nunc res indicium haec facit quo pacto factum volueris. MYRRHINA Adeon me esse pervicacem censes cui mater siem Ut eo essem animo, si ex usu esset nostro hoc matrimonium? PHIDIPPUS Tun prospicere, aut iudicare nostram in rem quod sit potes? Audisti ex aliquo fortasse qui vidisse eum diceret Exeuntem aut introeuntem ad amicam. Quid tum postea, Si modeste ac raro hoc fecit? nonne ea dissimulare nos Magis humanum est quam dare operam id scire qui nos oderit? Nam si is posset ab ea sese derepente avellere Quacum tot consuesset annos, non eum hominem ducerem, Nec virum satis firmum gnatae. MYRRHINA Mitte adolescentem, obsecro, Et quae me peccasse ais. Abi: solum solus conveni. Roga velitne an non uxorem: si est ut dicat velle se, Redde; sin est autem ut nolit, recte ego consului meae. PHIDIPPUS Si quidem ille ipse non vult, et tu sensti esse in eo, Myrrhina, Peccatum, aderam cuius consilio ea par fuerat prospici. Quamobrem incendor ira esse ausam facere haec te iniussu meo. Interdico ne extulisse extra aedes puerum usquam velis. Sed ego stultior meis dictis parere hanc qui postulem. Ibo intro, atque edicam servis ne quoquam efferri sinant. MYRRHINA Nullam pol credo mulierem me miseriorem vivere; Nam ut hic laturus hoc sit, si ipsam rem ut siet resciverit, Non edepol clam me est, quum hoc quod levius est tam animo iracundo tulit: Nec qua via sententia eius possit mutari scio. Hoc mihi unum ex plurimis miseriis reliquum fuerat malum, Si puerum ut tollam cogit, cuius nos qui sit nescimus pater. Nam quum compressa est nata, forma in tenebris nosci non quita est; Neque detractum ei est quicquam qui posset post nosci qui siet. Ipse eripuit vi in digito quem habuit virgini abiens annulum. Simul vereor Pamphilum, ne orata nostra nequeat diutius Celare, quum sciet alienum puerum tolli pro suo.

  Terence, Hecyra 4.1

• (LACHES. SOSTRATA. PAMPHILUS.) LACHES Quem cum istoc sermonem habueris procul hinc stans accepi, uxor. Istuc est sapere, qui ubicumque opus sit animum possis flectere; Quod faciendum sit post fortasse idem hoc nunc si feceris. SOSTRATA Fors fuat pol. LACHES Abi rus ergo hinc: ibi ego te et tu me feres. SOSTRATA Spero ecastor. LACHES I ergo intro, et compone quae tecum simul Ferantur: dixi. SOSTRATA Ita ut iubes faciam. PAMPHILUS Pater. LACHES Quid vis, Pamphile? PAMPHILUS Hinc abire matrem? minime. LACHES Quid ita istuc vis? PAMPHILUS Quia de uxore incertus sum etiam quid sim facturus. LACHES Quid est? Quid vis facere nisi reducere? PAMPHILUS Equidem cupio; et vix contineor; Sed non minuam meum consilium: ex usu quod est id persequar. Credo ea gratia concordes magis, si non reducam, fore. LACHES Nescias. Verum id tua refert nihil utrum illae fecerint, Quando haec abierit. Odiosa haec est aetas adolescentulis. E medio aequum excedere est. Postremo iam nos fabula Sumus, Pamphile, senex atque anus. Sed video Phidippum egredi per tempus: accedamus.

  Terence, Hecyra 4.3

Doors

• Ask about the words of the Hecyra →
• Other works of Terence Adelphi ·Andria ·Eunuchus ·Heautontimorumenos ·Phormio