immortālis — Lewis & Short
immortālis (inm-), e, adj.in-mortalis,
si nullum corpus immortale sit, nullum esse corpus sempiternum: corpus autem immortale nullum esse, etc.,Cic. N. D. 3, 12, 29:
credo deos immortales sparsisse animos in corpora humana, etc.,id. de Sen. 21, 77: dii;
v. deus: animi,id. ib. 23, 82; id. Leg. 2, 11, 27:
natura (opp. mortalis fortuna),id. Off. 1, 33, 120:
pro di inmortales!Ter. Ad. 3, 4, 1:
pro deorum inmortalium!id. Phorm. 2, 3, 4 al.—Subst. plur.: immortāles, ium, m., the immortals, gods: quod ad immortales attinet, haec;
deinceps quod ad mortales,to the gods, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; Lucr. 5, 165.—
memoria et gloria,Cic. Balb. 17, 40:
memoriam alicujus reddere,id. de Or. 2, 2, 8:
fructum cepi vestri in me amoris et judicii,id. Pis. 14, 31: gratias agere alicui, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 1:
opera edere,Liv. 1, 16, 1:
tributa,Tac. H. 4, 32:
illa Sallustii velocitas,Quint. 10, 1, 102:
nemo ignaviā immortalis factus est,Sall. J. 90, 49:
immortalia ne speres, monet annus, etc.,Hor. C. 4, 7, 7.—
immortalis ero, si altera talis erit,Prop. 2. 14 (3, 6), 10; 2, 15 (3, 7), 39.—Hence, * adv.: immortā-lĭter, infinitely:
gaudeo,Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 9.