impăvĭdus — Lewis & Short
impăvĭdus (inp-), a, um, adj.2. inpavidus,
not in Cic. or Cæs.): ludere pendentes pueros et lambere matrem Impavidos,Verg. A. 8, 633:
si fractus illabatur orbis, Impavidum ferient ruinae,Hor. C. 3, 3, 7:
Teucer et Sthenelus,id. ib. 1, 15, 23:
Gradivus,Ov. M. 14, 820:
infantes,Plin. 28, 19, 78, § 258; 2, 81, 83, § 196:
leo,Verg. A. 12, 8:
lepus,Ov. M. 15, 100:
pectora,Liv. 21, 30, 2:
equi,id. 37, 20, 11:
gens ingenio,id. 42, 59, 2; Curt. 9, 6, 24:
soni,Ov. F. 2, 840.—Adv.: impăvĭdē, fearlessly, intrepidly:
exhausto poculo,Liv. 39, 50, 8; 30, 15, 8.