impĕrĭto — Lewis & Short
impĕrĭto (inp-), āvi, ātum, 1,
quod antehac pro jure imperitabam meo, nunc te oro per precem,Plaut. Capt. 2, 1, 47:
aequam Rem imperito,Hor. S. 2, 3, 189.—
magnis gentibus,Lucr. 3, 1028:
magnis legionibus,Hor. S. 1, 6, 4:
tu, mihi qui imperitas, aliis servis miser,id. ib. 2, 7, 81; Tib. 2, 3, 34:
equis,Hor. C. 1, 15, 25:
suo generi,Plin. 10, 21, 24, § 47:
quis nemori imperitet, quem tota armenta sequantur,Verg. A. 12, 719:
naturam ipsam ceteris imperitantem industria vicerat,Sall. J. 76, 1:
alteri populo cum bona pace,Liv. 1, 24, 3.—Pass. impers.:
quod superbe avareque crederent imperitatum victis esse,Liv. 21, 1.—
Veleda late imperitabat,Tac. H. 4, 61:
quia adductius quam civili bello imperitabat,id. ib. 3, 7:
decem imperitabant,Liv. 1, 17:
libido imperitandi,Sall. J. 81, 1:
qua tempestate Carthaginienses pleraque Africa imperitabant,id. ib. 79, 2 Kritz N. cr.—Pass. impers.:
quod mihi quoque exsequendum reor, quanto sit angustius imperitatum,Tac. A. 4, 4 fin.